Z moich turystycznych wędrówek po Italii utkwił mi w pamięci niewielki kościółek daleko na południu włoskiego buta. W przewodniku wyczytałem, że w centralnym miejscu głównego ołtarza zdeponowana tam była miejscowa relikwia, czczona od stuleci przez miejscową ludność. Jak głosiła legenda, był to napletek Jezusa Chrystusa. Gdy przybyłem na miejsce, kościółek był zamknięty. Jednak na wieść, że przyjechał turysta, rychło zjawił się kościelny, zwabiony perspektywą napiwku. Otworzył świątyńkę. Nagle, jakby na dany znak, z wszystkich stron pojawiły się ubrane na czarno kobiety. Wypełniły świątynie i klęcząc, modliły się do szklanej ampułki inkrustowanej złotem, w której wnętrzu widać było jakiś trudny do zidentyfikowania strzępek.

Precyzyjnie rzecz ujmując, napletek jest tkanką skórną, która chroni żołądź męskiego członka. Kiedy członek jest w stanie erekcji, prawidłowo uformowany napletek powinien się zsunąć, uwalniając bogato unerwiony obwód żołędzi. Problem z napletkiem jest jednak dużo bardziej skomplikowany, bowiem obok swej czysto praktycznej funkcji, pełni też rolę kultową. Nie zamierzam dociekać, dlaczego tak jest, bo to temat do długiej dysertacji. Dość powiedzieć, że mechanizm zapłodnienia poznany został dokładnie dopiero w XIX wieku. Przez całe stulecia, proces powstawania nowego życia był wielką tajemnicą, cudem, misterium, któremu przypisywano naturę boską. Zaś na organ, który ewidentnie w ten proces był zaangażowany, czyli penis, spływała spora część owej boskości. W ruinach starożytnych miast Grecji i Rzymu do dziś zachowały się monumenty, wnoszone na cześć phallusa, symbolu płodności i nowego życia. Przykłady można by mnożyć, a wniosek z nich taki, że każdy mężczyzna nosi między nogami swojego własnego, prywatnego bożka, którego losem od zarania dziejów interesowały się religie. Jednym z najstarszych rytuałów, związanych z penisem jest obrzezanie. Polega on na obcięciu napletka. Trudno spekulować, co znajduje się w szklanej probówce opisanego kościółka. Jednak do dziś miliony noworodków poddaje się zabiegowi obrzezania, bowiem jako posiadacze napletka, nie mogliby być członkami swej wspólnoty religijnej i społeczności w ogóle. Odnosi się to do religii mojżeszowej oraz całego świata religii islamu, a więc krajów arabskich i Dalekiego Wschodu. Ponieważ zaś Jezus Chrystus był Żydem - także i on był obrzezany. Obrzezanie jest też rozpowszechnione wśród wielu ludów afrykańskich. Czy wiecie, że obrzezanych jest około 85% Amerykanów? Jeśli zaś zliczyć męską populację wymienionych kręgów kulturowych i dodać do tego Stany Zjednoczone, to okaże się, że obrzezany jest co czwarty mężczyzna żyjący na Ziemi!

O ile obrzezanie rytualne ma bardzo długą tradycję, o tyle zabieg ten, wykonywany na większości noworodków w USA nie ma żadnego uzasadnienia. W purytańskim wieku dziewiętnastym, brak napletka miał chronić chłopców przez śmiertelnym grzechem onanizmu. Młodzieży męskiej wpajano wtedy, że od "samogwałtu" (czyli gwałtu dokonywanemu na samym sobie!) wysycha mózg, ustaje rozwój fizyczny i inne podobne bzdury. Dziś, lekarze w Stanach utrzymują, że obrzezanie jest konieczne, by uniknąć stanów zapalnych a nawet raka żołędzi, napletka i cewki moczowej, które mogą być następstwem braku higieny. Kolejna bzdura, bowiem dla utrzymania zdrowia wystarczy regularnie myć członek, nie opuszczając żadnego z zakamarków. Pod napletkiem zbiera się tak zwana "mastka" czyli wydzielina z gruczołów, drobniutkich fragmentów łuszczącej się skóry oraz resztek uryny i spermy. Mastka rzeczywiście jest problemem wielu mężczyzn, którzy nie lubią lub nie potrafią się dokładnie umyć. Ale przecież wystarczy podczas codziennej kąpieli (a jeszcze lepiej rano i wieczorem!) odciągnąć napletek wymyć mydłem zasłoniętą część członka a następnie dokładnie ją wysuszyć.

Innym argumentem zwolenników obrzezania jest dodatkowa ochrona przeciw zarażeniu wirusem HIV, który jest przyczyną AIDS. W amerykańskim piśmie medycznym "Journal of the American Medical Association" ukazał się w roku 1988 artykuł, którego autor utrzymywał, że obrzezani mężczyźni dużo rzadziej zarażają się wirusem HIV i syfilisem. Dzieje się tak dlatego, że pozbawiona ochrony żołądź pokryta jest dużo grubszą tkanką skórną niż u mężczyzn z napletkiem. Z drugiej strony, w tym samym artykule przyznano, że obrzezani mężczyźni częściej zarażają się żółtaczką, wirusowymi opryszczkami i chorobami wenerycznymi które wywołują bakterie. Zresztą, w przypadku gejów, owa "grubsza skóra" na członku nie ma żadnego znaczenia, bowiem badania odnosiły się wyłącznie do seksu waginalnego. Geje zarażają się najczęściej podczas stosunku analnego bez użycia prezerwatywy, a nośnikiem wirusa jest sperma. Najbardziej zagrożony jest partner pasywny. Zaś członek w prezerwatywie spełnia swą funkcję dokładnie tak samo z napletkiem jak i bez.

Konieczność wykonania zabiegu obrzezania wymusza tak zwana "stulejka" (phimosis). O stulejce mówimy wtedy, kiedy napletek jest tak "ciasny", że nie można go zsunąć z żołędzi podczas erekcji. Zabieg korekcyjny, wykonany w dzieciństwie nie przynosi żadnych powikłań i często nie wymaga nawet nacięcia. Lekarz nakłada na żołądź dziecka odpowiedniej wielkości specjalny "czepek", zaopatrzony w otworek na odprowadzanie moczu. Czepek ten na krawędź, uciskającą napletek i utrudniający cyrkulację krwi. Po kilkunastu dniach, niedokrwiony napletek obumiera, zasusza się i odpada. Dziecko najczęściej procedury tej w ogóle nie zauważa. Gorzej, jeśli w wieku późniejszym wywiązały się stany zapalne, co skończyć się może zrośnięciem napletka. Wymaga to interwencji chirurga. Niestety, bardzo niewiele rodziców sprawdza, czy ich dzieci mają stulejkę, czy też nie. Matki wstydzą się dotykać członka dziecka, odsuwać napletek i usuwać mastkę. A trzeba to robić regularnie u chłopców, którzy ukończyli drugi rok życia. Młodzi chłopcy nie wiedzą często że "skórka" podczas erekcji musi schodzić. A jeśli wiedzą, to wstydzą się powiedzieć że mają z tym problem. Unikają lekarza w obawie przed zabiegiem. Obrzezanie u osób dorosłych wykonywane jest pod znieczuleniem lokalnym. Napletek może być usunięty całkowicie lub tylko częściowo. Przez kilka dni po zabiegu, każda erekcja połączona jest z silnym bólem. Na szczęście, ten ból właśnie sprawia, że chęć na seks szybko mija. Potem, przez około dwóch miesięcy pozbawiona ochrony żołądź jest wrażliwa na dotyk. Noszenie chropowatej bielizny jest w tym stanie niewskazane. Opowieści o tym, że obrzezani mężczyźni "mogą znacznie dłużej" należy włożyć pomiędzy bajki.

Organ, któremu religia bądź tradycja przypisuje tak wielkie znaczenie że stał się przedmiotem kultu. jest niewielkim kawałkiem bogato unerwionej tkanki. Obliczono, że w przeciętnej wielkości napletku kryje się aż 80 metrów nerwów i około tysiąca receptorów nerwowych. Znaczy to po prostu, że napletek odgrywa ogromną rolę podczas każdego aktu płciowego (nawet onanizmu!), powiększając zmysłową rozkosz. Rozstawać się z nim bez żadnego powodu jest więc całkowicie nieuzasadnione. W USA istnieją organizacje, walczące o prawo mężczyzn do posiadania napletka i protestujące przeciw automatycznemu obrzezaniu noworodków. Z drugiej strony, wielu mężczyzn, poddaje się obrzezaniu, ponieważ są przekonani, że członek bez napletka jest estetyczniejszy... Cóż, kwestia gustu. Najważniejsze, by był czysty i zdrowy. Tym zaś, którzy mają problemy takie jak stulejka - należy zalecić wizytę u specjalisty urologa.


Dr Nick