Większość mężczyzn i chłopców, którzy mają "ten" problem, cierpią w milczeniu. Wstydzą się zasięgnąć porady lekarza, boją się że ich tajemnica stanie się tematem złośliwych plotek. Każde nowe zbliżenie seksualne połączone jest ze strachem przed odrzuceniem. "Ten" problem to krzywy penis. Dziewiętnastoletni Grzesiek napisał do redakcji: "Jestem zrozpaczony. Mój członek jest krzywy jak banan. Kiedy mam wzwód odchyla się na bok. Nawet kiedy mi nie stoi, jest krzywy. Wygląda tak tragicznie, że chce mi się płakać. Co mam zrobić? Czy można go wyprostować? Proszę, nie mówcie nikomu!"

Wrodzone lub nabyte skrzywienie penisa prześladowało mężczyzn od zawsze. Wizerunki wygiętych członków widzimy na starożytnych malunkach greckich i rzymskich. W XVI wieku, przypadłość ta opisana została przez anatomów Fallopiusa i Vesalliusa jako jedna z przyczyn impotencji. Zajmował się nią osobisty lekarz króla Francji Ludwika XV, Francois de la Peyronie. Stąd, nabyte silne skrzywienie penisa nazywa się chorobą Peyroniego. Zanim wejdziemy w szczegóły, ważne jest wyjaśnienie: Duża część mężczyzn żyje od urodzenia z nieznacznie skrzywionym prąciem. Można śmiało powiedzieć, że całkowicie prosty penis to ogromna rzadkość. Niewielkie skrzywienie nie ma nic wspólnego z chorobliwą deformacją, kiedy penis w stanie wzwodu jest bardzo silnie wygięty w bok, w dół lub w górę, przybrać może kształt litery J lub nawet przypominający korkociąg. Druga ważna uwaga, skierowana jest to tych czytelników, którzy nie posiadają wiedzy o tym, jak zbudowany jest męski członek. Tych odsyłam do artykułu Tajemnice penisa. http://www.gej.net/lifestyle_penis3.phtml
Wielu młodych chłopców, zwłaszcza tych wrażliwych i borykających się ze swą tożsamością seksualną, skłonnych jest składać winę za wszystkie życiowe niepowodzenia na rzeczywiste lub urojone niedoskonałości fizyczne. Warto więc zadać sobie pytanie, czy za brak towarzystwa lub "szczęścia w miłości" można winić urodę członka?

Wrodzone skrzywienie prącia często zauważane jest dopiero w okresie dojrzewania. Jak wiadomo, erekcja powstaje w wyniku wypełniania się krwią ciał jamistych, tworzących górną część członka. Przyczyną skrzywienia może być skrócenie jednego z nich. Ale nie tylko. Kiedy członek skrzywiony jest w dół, deformacji szukać można w tkankach, otaczających cewkę moczową lub w niej samej. W każdym razie, prawidłową diagnozę postawić może wyłącznie doświadczony urolog. Wizyty u lekarza nie należy się wstydzić ani bać. Najprawdopodobniej, podczas takiego badania lekarz posłuży się ultrasonografem. Jest to aparat, wysyłający niesłyszalne ludzkim uchem i przenikające tkanki fale, których odbicie, rysuje się na ekranie. Może również zdecydować się na klasyczne prześwietlenie, przy czym ze względu na szkodliwość promieniowania Roentgena, nie zaleca się go u pacjentów w młodym wieku. Przebieg terapii każdy może dokumentować przy pomocy zdjęć członka w stanie erekcji z trzech stron (np. co pół roku). Podczas badania, lekarz wywołuje sztuczny wzwód poprzez bezbolesny zastrzyk lub pompkę próżniową. Jeśli skrzywienie jest tak silne, że uniemożliwia stosunek seksualny, lekarz może doradzić leczenie lub w ostateczności poddanie się zabiegowi chirurgicznemu. Ale tylko wtedy - bowiem chirurgia kosmetyczna członka jest zbyt ryzykowna. Ryzykiem tym są możliwe krwawienia, zapalenia, blizny, bóle i - choć rzadko - problemy z erekcją. Skrzywienie wywołane wrodzonym skróceniem cewki moczowej wymaga osobnej operacji.

Najczęściej, skrzywienie penisa wywołane jest tajemniczą chorobą Peyroniego. Jej przyczyna nie jest znana. Niektóre teorie tłumaczą, że skrzywienie może powstać mechanicznie poprzez silne szarpanie, ściskanie i zginanie podczas onanizmu lub stosunku. Tworzące się wtedy rany powodują stany zapalne, doprowadzające do zwłóknienia i pogrubienia kolagenu osłonki ciał jamistych członka. W normalnym stanie, ciała te są elastyczne niczym baloniki i równomiernie wypełniają się krwią. Kiedy pęcznieją, członek wydłuża się i zwiększa średnicę. Kiedy "baloniki" są stwardniałe od blizn - penis nie może się równomiernie wydłużyć, bo "ściąga" go w bok. W najczęstszym przypadku, choroba ma przebieg łagodny i ustępuje po sześciu do piętnastu miesięcy bez żadnej terapii. Przypadki ciężkie są rzadkie. Charakterystyczną cechą Peyronii są wyczuwalne stwardnienia lub podłużne gruzełki na górnej części członka (rzadziej na dolnej). W obrębie tych stwardnień, dochodzi do kurczenia się osłonki ciał jamistych (corpora cavernosa). Jeśli zjawisko to występuje po obu stronach penisa, dochodzi do "marszczenia się", co wywołuje skrócenie długości członka w stanie wzwodu. Najbardziej nieprzyjemne są stwardnienia w miejscu zwanym "sulcus coronarius", czyli wiązadełka łączącego żołądź z resztą członka. Zmiany dotykają przebiegające tam wiązki nerwów i naczyń krwionośnych, co może wywoływać uczucie drętwienia i osłabiać erekcję.

Niekiedy, choroba Peyroniego ma przebieg gwałtowny. Dotknięci nią zauważają nagłe skrzywienie członka, który przedtem był prosty. Inni obserwują, że skrzywienie systematycznie się powiększa. Po jakimś czasie (do roku), proces ten się zatrzymuje. Czasami zmiany się utrwalają, w innych wypadkach dolegliwość znika bez śladów.
Choroba Peyroniego dotyka najczęściej mężczyzn starszych (40 - 60 lat), choć zapadają na nią także dwudziestolatki. Jej leczenie polega na podawaniu witamin (np. witaminy E, B), zastrzyków środków regulujących ciśnienie krwi lub enzymów rozpuszczających kolageny i wreszcie wspomnianej operacji. Można ją przeprowadzić, kiedy wszystkie podjęte starania nie doprowadzą do sukcesu. Stwierdzić to można najwcześniej po półtorarocznej terapii.

Zabieg chirurgiczny - najprościej tłumacząc - polega na ściągnięciu i zszyciu tkanki po przeciwnej stronie zgrubienia. Ma to oczywiście ten efekt, że penis się prostuje, ale także skraca. Po około sześciu tygodniach, rany się goją i powraca normalna, bezbolesna erekcja. Inna metoda to wycięcie stwardniałej tkanki i "załataniu" ubytku. Tylko najbardziej zaawansowane technicznie szpitale używają do tego zabiegu lasera. W fachowym czasopiśmie Journal of Urology opublikowano artykuł, poświęcony pierwszej z opisanych metod. Dr Tom Lue i Dr Sharam Gholami z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco opracowali technikę tzw. "szesnastu zakładek". Polega ona na takim ułożeniu szwów na dłuższej, wygiętej powierzchni prącia, by ciśnienie erekcji nie doprowadziło do ich rozerwania. Operacji poddano 132 mężczyzn w wieku od 16 do 74 lat. Jedni cierpieli na wrodzone skrzywienie penisa, inni na nabyte. Po sześciu miesiącach, 93% z nich uzyskiwało prosty wzwód, pozostali zadowalający.

Doświadczeni lekarze zalecają osobom cierpiącym na skrzywienie członka cierpliwość. Nie jest to dolegliwość, którą wyleczyć można szybko i łatwo. Z drugiej strony - jeśli skrzywienie nie utrudnia pożycia seksualnego (niezależnie od orientacji), nie wywołuje bólu, będą próbowali pogodzić pacjenta z jego defektem. W końcu, erekcja nie jest stanem, z którym mężczyźni zwykli obnosić się publicznie. A ci, którzy ją oglądają, powinni oprócz tej niewielkiej wady dostrzec zalety partnera. Na przykład jego cechy charakteru. I za nie właśnie pokochać.

Dr Nick

Od redakcji: Powyższy artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie może zastąpić fachowej porady lekarza.
Pożyteczny adres: Klinika Urologii, ul. M. Skłodowskiej-Curie 24A, 15-276 Białystok tel./faks : (85) 746 86 24