Z przyzwyczajenia, niestety jedynie naciągniętego i wybujałego, że w związku kobieta-mężczyzna to samiec jest tym, który powraca do jaskini z upolowaną w lesie gazelą, samica zaś piecze ją nad domowym ogniskiem, powstaje pytanie, z którym spotkałam się już kilkukrotnie - a u was lesbijek jak to jest, która z was nosi spodnie?

Otóż wśród nas lesbijek z prababki na babkę, z babki na matkę, a z matki na córkę, przechodził zwyczaj brutalnych zawodów w wannie pełnej smaru. Zwyciężczyni triumfalnie przywdziewała żółte ogrodniczki al’a hydraulik i wymachując kluczem do odkręcania kolanek zwycięsko wydawała rykliwe "howg!". Stąd też wziął się stereotyp lesbo-chłopca, jak już szaleć, to szaleć. Nie wiem niestety dlaczego ta odpowiedź nigdy nie wystarcza ciekawskim. Przecież głupie pytania wymagają zwykle głupich odpowiedzi, i jakoś nie wiedzieć czemu wydaje mi się, że wielu z pytających właśnie tak to wszystko sobie wyobraża…

Stereotypowa lesba z magazynów dla panów musi być wyuzdaną zdzirą liżącą się ze swoją koleżanką na masce samochodu ze sznurkiem w tyłku. Inny stereotyp to babka, której widocznie nie dogodził żaden facet, dlatego z rozpaczy wybrała kobiety i codziennie wieczorem golarką pozbywa się rosnących jej z tego powodu baczków.

Nie ma nic pośredniego. Nawet dobór partnerki jest w stereotypowym świecie jednostajny - ta ładniejsza z długimi włosami to samica, tej męskiej z krótkimi przypadła rola samca. To właśnie ta druga biega pewnie po domu z wiertarką i po powrocie z pracy już od progu krzyczy "co na obiad kobieto?!" Jeżeli jednak jakimś cudem natura złączy ze sobą dwie kobieco wyglądające lesbijki pojawia się to słynne pytanie dotyczące podziału ról.

Zrób to sama!

Staram się być anty stereotypowa i większą uwagę poświęcam obserwacjom. Zarówno z nich, jak i z osobistych doświadczeń wiem, że w związkach lesbijskich jako takiego podziału na role po prostu nie ma. Nie wprowadza to jednak chaosu, żadna bowiem z par nie płacze raczej nad tym, że szafki nie dają się przykręcić albo, że z kranu cieknie woda. Idąc bowiem dalej za anty stereotypowym podejściem twierdzę, że to co umie facet, może też umieć kobieta. Jadąc kiedyś do Warszawy z pewną znajomą gdzieś pod Radzyminem popsuł nam się samochód. Już chciałam zatrzymywać kogoś i prosić o pomoc, kiedy moja towarzyszka podróży najzwyczajniej w świecie otworzyła maskę, pokręciła głową i od razu postawiła fachową diagnozę. Następnie otworzyła bagażnik, wyciągnęła wszelkie instrumenty i przystąpiła do operacji. Nie zdążyłam wypić kubka kawy z termosu, a już słychać było silnik samochodu. A niby baba, niby na samochodach się nie zna. Sadzę, że to właśnie te kobiety, które przez całe życie liczą na męską rękę, mimo że często muszą o nią prosić przez tydzień, nie umieją wbić gwoździa w ścianę. Wszystko przypomina mi trochę przyspieszony proces ewolucji. Nie mając faceta w domu kobieta musi sama radzić sobie z codziennymi sprawami. Czy jest w tym gorsza? Na pewno dokładniejsza. Ta dokładność wiąże się z niewiedzą jaką na początku posiada kobieta. Nie wiedząc bowiem jak wytapetować pokój kobieta najpierw wypyta, poczyta i dopiero przystąpi do działania. Facet natomiast choćby i nie wiedział - nie przyzna się do tego, jako że duma nie zawsze na to pozwala. Stąd też później wynikają sytuacje takie jak ta, której byłam świadkiem, gdzie z tapet ściennych dziecko porobiło wycinankę bo tatuś źle rozrobił klej i wszystko spadło gdy rodzice byli w pracy. Przynajmniej dzieciak miał zabawę… A propos wszelkich domowych remontów i tego typu rzeczy, bądźmy szczerzy, nie każdy facet ma ten tzw. fach w ręku i tak samo nie on robi te wszystkie remonty. Najczęściej po prostu zatrudnia się kogoś kto się na tym zna i wtedy nie stanowi to problemu. Czemu więc lesbijki nie miałyby robić tego samego bez rozpaczania, że to wszystko przez to, że nie mają chłopa. Jeżeli zaplącze się tu jakiś pan, który nie wierzy w to, że kobieta potrafi, odsyłam go do filmu homo.pl (kto oglądał wie, co mi po głowie chodzi).


Pieniądze, dzieci i rybki

Stereotypowo przyjęło się również tak, że to facet jest głównym utrzymankiem rodziny. W praktyce jednak każdy wie, że w naszej polskiej ziemi nie da się wyżyć z pensji jednej osoby, bo większość polaków to nie biznesmeni/biznesmenki w mercedesach, a średnio zarabiający ludzie. Zarobki są albo przeciętne, albo niskie w większości rodzin. Jeżeli jeszcze do tego dochodzą dzieci - wtedy nie każdą polską rodzinę stać co roku na luksusowe wakacje. I tu stereotyp mężczyzny-żywiciela się kończy. Do pracy idzie i mężczyzna, i kobieta i o tyle, o ile jeszcze parę lat temu to mężczyzna częściej wyjeżdżał za granicę za pracą, o tyle teraz można obserwować równowagę w tej kwestii. Znam również rodziny, w których nie wystarczy, że jedna z osób wyjedzie za granicę, wyjeżdżają oboje oddając dzieci pod opiekę babci. Jako że obserwuję historie takich dzieci na przykładzie pracy mojej rodzicielki wiem, że nie jest to zwykle kolorowy scenariusz. Może więc czas odrzucić stereotypowe myślenie, którym się wiecznie zasłania większość społeczeństwa i spojrzeć na wszystko realniej. Wśród socjologów często mówi się, że facet powinien zarabiać więcej aby mieć zapewnione to stereotypowe poczucie, że to on jest głównym żywicielem rodziny. To zapewne podnosi jego męskie ego i daje podwody do satysfakcji. Może to właśnie tłumaczy czemu w polskim rządzie kobiety zarabiają mniej mimo, iż chociażby na przełomie lat 2001-2005 85% posłanek miało wyższe wykształcenie, posłów zaś 81%. Różnica mała, ale do tego dochodzi jeszcze fakt, że większość kobiet w polskim rządzie może się pochwalić tytułem profesora czy dra habilitowanego. Może więc to socjologiczne podejście jest wytłumaczeniem dlaczego mimo bogatego gabarytu wykształconych pań w naszym kraju, prezydentem został elektryk, czy też człowiek, któremu w jakichś dziwnych okolicznościach zginęły papiery potwierdzające wyższe wykształcenie. Odbiegłam jednak od tematu, znów powracam więc do moich obserwacji - jako że sama obecnie zajmuje się studiowaniem nie zaś pracą i utrzymywaniem domu, mogę bowiem jedynie do nich się odwołać. Wśród par homoseksualnych wyraźniej widać, że również w tej sprawie nie ma podziału na zarabiających więcej i mniej. Jako że w większości w naszym kraju pary takie nie mają dzieci, nie mają również sporej części wydatków jakie mają pary hetero. Mogą się tym samym nie tylko przyłożyć bardziej do pracy i poświęcić jej z większą uwagą, ale też rocznie odłożyć więcej pieniędzy. Pracując nawet o szczebel niżej niż koleżanka-mężatka z dwójką dzieci, ostateczny bilans finansowy będzie większy po stronie koleżanki-lesbijki z partnerką i rybkami w domu.

Stereotypy przylgnęły mocno do naszego społeczeństwa. Dzięki nim wielu żyje się w prowizorycznie bezpieczniejszej rzeczywistości. Stereotypy mają tłumaczyć zachowania, mają być tarcza obronną przeciw temu co nowe. Lesbijkom pytanie "kto z was jest w związku facetem" stawia się z wyraźnie wyczuwalną w głowie myślą, jakoby dwie kobiety nie potrafiły same wkręcić nawet żarówki, lub też z chęcią ukazania, że lesbijki to babo-chłopy. Gejom pytanie "kto u was nosi spódnicę" stawia się by po prostu ośmieszyć ich w większości przypadków. Ja jednak pozostaję dalej anty stereotypowa, nie założę wprawdzie żółtych ogrodniczek ale mimo, iż przed rozpoczęciem pisania tego artykułu pomalowałam paznokcie, nie zniechęcę się tym i jutro sama odśnieżę dach garażu, po czym własnoręcznie wyszoruję samochód. Prawdziwe kobiece wyzwolenie… howg!