Kilka tygodni temu ukazał się w Gazecie Wyborczej tekst pod tytułem "Romeo i Julian". Jest to wywiad z dwójką młodych, krakowskich homików. Przeczytałem i, choć mnie w kilku miejscach zirytował, postanowiłem się nie wyżywać, gdyż doszedłem do wniosku, że chłopcy jeszcze młodzi i może się wyrobią, a w końcu nie każdy musi mieć moje poglądy. Potem jednak stwierdziłem, że niewiele mnie powinno obchodzić w jakim oni są wieku, a ich poglądy mam prawo krytykować.

Artykuł zaczyna się tak:

Spotykamy się w jednej z krakowskich kawiarni. Wyglądają na młodszych niż w rzeczywistości. Dalibyśmy im najwyżej 18 lat. Obaj szczupli, krótkie fryzury, żadnych kolczyków ani zniewieściałych gestów. Dwójka zwyczajnych, przystojnych chłopaków. Mogą podobać się płci pięknej.

Mam pytanie do osób przeprowadzających wywiad: czemu z takim naciskiem zostało podkreślone, że nasi bohaterowie są tacy zwyczajni i nie mają zniewieściałych gestów? Po co? Czemu miała służyć ta informacja? Czy Wy też, jak widzicie jakiegoś chłopaka, to z miejsca szukacie kolczyków i zniewieściałości, a gdy ich nie znajdziecie, to myślicie "o, jaki fajny, taki zwyczajny"?
Zakładam, że państwo z Wyborczej chcieli walczyć ze stereotypem, ale, moim zdaniem ze stereotypem nie walczy się poprzez odwoływanie się do niego, tylko właśnie nie wspominając o nim. Oni zaś jak gdyby uparli się pokazać, że oto trafiła im się - po zapewne długich poszukiwaniach - homicza para, która jest nieprzegięta i poczuli się w obowiązku uzmysłowić czytelnikom, że tacy zwyczajni też istnieją. Szkoda tylko, że właśnie odwołują się do panującego stereotypu; sami bowiem sugerują, że można się było spodziewać przegiętych i zniewieściałych.

Według mnie, wystarczyło napisać "Wyglądają na młodszych niż w rzeczywistości. Dalibyśmy im najwyżej 18 lat. Obaj szczupli, krótkie fryzury, dwójka przystojnych chłopaków."

Brzmi gorzej? Za mało przyciąga wzrok? Według mnie nie, a nie odwołuje się jednocześnie do opinio communis o gejach, z którą przecież artykuł ma walczyć. Wiem, czepiam się, ale ktoś musi.

Teraz zaś przejdźmy do kilku cytatów z artykułu, w których chłopcy wykładają nam swoje poglądy, które to poglądy mi się w mniejszym, lub większym stopniu nie podobają.

Romeo: - Mnie nigdy wizja ślubu specjalnie nie pociągała. Jestem antyklerykałem. Niepotrzebne mi są papiery. Wystarczy sam symbol.

Julian: - Legalizacja pomogłaby w wielu rzeczach formalnych, ale nie jest niezbędna.

Wiecie co? Przychodzą takie chwile w życiu każdej pary, że "symbol" to może sobie ona w.... wsadzić; na palcu to on może i ślicznie - romantycznie wygląda, ale w urzędzie, czy szpitalu Wam nie pomoże. Mam nadzieję, że któregoś dnia zrozumiecie, że związek dwojga ludzi, to nie tylko obrączki na palcach, a jeszcze kilka rzeczy, z których być może nie zdajecie sobie teraz sprawy. Ciekaw jestem, jak się poczujecie, gdy kiedykolwiek ktokolwiek odmówi jednemu z Was udzielenia jakiejkolwiek informacji związanej z drugim, bo przecież nie jesteście legalną parą, ani "kimś z rodziny". Co wtedy? Będziecie skakać, tupać i piszczeć "Zobaczcie, mamy obrączki, ale papiery nam nie były potrzebne, a legalizacja nie była niezbędna!"? Co się zaś tyczy ślubu, to kto w ogóle mówi o kościelnym - tym bardziej, że Romeo jest antyklerykałem.

Romeo: - Wbrew pozorom nie mamy wielu kolegów w środowisku gejowskim.

Drogi Romeo, wbrew jakim pozorom? Przecież na początku zostało zaznaczone, że nie macie kolczyków, ani zniewieściałych gestów. Jesteście dwójką zwyczajnych chłopaków! Kto przy zdrowych zmysłach pomyślałby, że macie wielu kolegów w środowisku?!

Julian: - Czytałem kiedyś książkę "Lubiewo" i nie potrafię sobie wyobrazić siebie w roli "spedalonej cioty", bo taki właśnie świat gejów przedstawiał tam Michał Witkowski. Z całym szacunkiem dla autora, ale dla mnie coś takiego jest ohydne. Osobiście mam duży dystans do siebie i tych wszystkich "przegiętych czajników".

Jak słodko. Kocham takie podziały w stylu "ja - gej" i "oni - pedały". Nie potrafisz sobie siebie wyobrazić w roli cioty. A po co próbujesz? Może próbujesz za słabo? Gdzie w tym wszystkim jest dystans, jaki masz do "wszystkich przegiętych czajników"? Czy po tym zaznaczeniu, że "spedalona ciota" to nie Ty, poczułeś się lepiej? Podniosłeś sobie poczucie własnej wartości odcinając się od ciot, czajników, bywalców klubów i całego środowiska, w którym przecież nie macie wielu kolegów? Lepiej Ci?

Nie byłem nawet nigdy w typowym klubie dla gejów i nie czuję takiej potrzeby. Zawsze chciałem tworzyć prawdziwy, monogamiczny związek i udało mi się. Miałem mnóstwo szczęścia, że trafiłem właśnie na Romea.

Mój drogi Julianku. Zanim się człowiek na jakiś temat wypowie, to powinien się trochę tematem zainteresować, rzecz sprawdzić, w kilka miejsc pójść. Nie byłeś nigdy w klubie gejowskim? Twój wybór, ale, jeśli nie sprawdziłeś empirycznie, jak to wszystko w środku wygląda, to się nie odzywaj, bo być może my tam siedzimy i przy kieliszku wody niegazowanej czytamy biblię na głosy. Być może nie czytamy, być może - nie biblię i być może woda jest jednak gazowana, ale Ty tego nie wiesz, bo nigdy w takim miejscu nie byłeś. Zajrzyj kiedyś, nikt Cię nie zje.
Poza tym, chłopcze kochany, znam kilka par monogamicznych, które w lokalach gejowskich bywają i krzywda im się nie dzieje. Czekaj, coś mi świta: może Ty wychodzisz z założenia, że im mniej pokus będziecie mieli, tym większa szansa, że Wasz związek pozostanie monogamiczny. Jeśli tak, to ja szczerze gratuluję silnej woli. Naprawdę miałeś mnóstwo szczęścia, że trafiłeś na Romea.

Julian: - Tak naprawdę największym problemem są w tym wszystkim rodzice. Oni po prostu nie potrafią tego zaakceptować, a ja nie chcę ich skrzywdzić. Z drugiej jednak strony nie mogę przecież zrezygnować ze swojego szczęścia. Pozostaje nadzieja, że wszystko kiedyś się ułoży, ale to pewnie potrwa jeszcze parę ładnych lat.

Chłopaki. Jeśli macie zamiar żyć według tego, co podoba się Waszym rodzicom - bo akurat IV przykazanie jest Waszym ulubionym - to ja radzę od razu zakończyć związek i poszukać sobie dziewczyn. Rodzice będą zachwyceni, że ich synowie odzyskali zmysły. To jest Wasze życie. Nie Waszych rodziców. Liczycie się Wy i Wasze szczęście, a nie to, czy rodzice poczują się skrzywdzeni, dotknięci, strzelą focha - na pewno z przytupem - i nie będą się odzywać. Jasna sprawa, że teraz jest najtrudniej, bo jesteście od nich zależni, niemniej, sporo już za Wami, gdyż ujawniliście się i rodzice wiedzą, czego się mogą spodziewać. Jeśli nie będą w stanie zaakceptować tego, że się kochacie, to będzie to ich problem, nie Wasz. Nigdzie nie jest napisane, że trzeba mieć poprawne relacje z rodzicami. Można próbować - zaprawdę godne to i sprawiedliwe - ale nie za cenę swojego szczęścia czy też rezygnacji z własnej tożsamości.

To tyle ode mnie, Romeo i Julianie. O ile w sprawach dotyczących relacji z rodzicami Wam współczuję, o tyle powiedzieć muszę, że w kwestiach dotyczących, dajmy na to, środowiska, pieprzycie niczym potłuczeni.