Gdzie jest miejsce w polskiej rzeczywistości na coming out? Czy jest on w ogóle potrzebny i czy Polacy są na niego gotowi? Co zmienia się w życiu osoby nieheteroseksualnej po ujawnieniu swej orientacji seksualnej? Na te pytania postaram się odpowiedzieć w kontekście dokumentu „Coming out po polsku” oraz własnej wiedzy i doświadczenia

Pytania mają to do siebie, że lubią się mnożyć, a to namnażanie jest funkcją czasu i głębokości naszych rozważań. Czy to dobrze? Cóż, na pewno źle byłoby, gdybyśmy przestali zadawać pytania w obawie przed odpowiedzią, ponieważ podświadomie możemy wyczuwać, że – zgodnie z prawem Rebera – im wnikliwiej drążymy dany temat, tym bardziej wydaje się on nam skomplikowany. Dlatego też niekiedy wolimy odstawić na bok kwestie dla nas drażliwe w nadziei, że z czasem rozwiązania same się pojawią. Niestety, jedyne, co z czasem pojawia się samo, to bałagan, a przecież chodzi nam o to, by uporządkować pewne aspekty swojego funkcjonowania w ten sposób, by nasze jedyne życie było takie, jakie byśmy chcieli wieść.

Lepiej czy bez zmian?

Z pewną dozą śmiałości mogę stwierdzić, że coming out w Polsce nie ma jeszcze ugruntowanej pozycji w procesie rozwoju psychospołecznego osób – uwaga, uwaga! – heteroseksualnych. Dlaczego? Odpowiedź wydaje się nasuwać sama: po części z powodu braku gotowości do ujawnienia swej orientacji seksualnej znacznej części osób nieheteroseksualnych. Nie można bowiem oczekiwać akceptacji ze strony innych, jeśli sami siebie nie akceptujemy, a pierwszy krok ku zrównaniu praw mniejszości seksualnych z prawami większości należy właśnie do nas. Błędne koło? Być może, jednak zatrzymać je mogą jedynie te osoby, których coming out dotyczy najbardziej i którym po prostu powinno zależeć na zmianach w Polsce.

Dwa do jednego

W świetle postulatów wysuwanych przez osoby LGBT w Polsce oczywiste się wydaje, że coming out jest potrzebny. Prawdą jest, że nie wszyscy tę potrzebę czują, ale to już inna kwestia, niemniej obserwując od środka coming out w kraju zauważyłem, że przybiera on trzy główne formy.

Z jednej strony część osób otwarcie mówi o swojej orientacji seksualnej wszystkim, z którymi się zetknie. Należy zauważyć, że ujawnienie nie jest podyktowane tylko pytaniami bezpośrednio skierowanymi w stronę orientacji czy faktu bycia w związku. Osobom z tej grupy opowiadanie o własnym życiu przychodzi równie gładko jak osobom heteroseksualnym, a tabu jest pojęciem nieznanym.

Niejako w opozycji do grupy powyższej znajdują się osoby – raczej nieliczne, co jest obiecujące – ograniczające świadomość świata zewnętrznego o swej orientacji seksualnej do wymaganego minimum, którym zwykle jest tylko partner, z rzadka już nawet członkowie najbliższej rodziny. Sądzę, że osób nie tyle niewyoutowanych, co po prostu zakopanych głęboko w szafie, które w ogóle nikomu nie powiedziały o swojej orientacji seksualnej, jest albo bardzo niewiele, albo w ogóle nie ma, co napawa optymizmem. To by oznaczało, że proces coming outu ruszył w skali globalnej i nie jest już zjawiskiem okazjonalnym, dotyczy jedynie zasięgu osób, przed którymi się ujawniamy.

Jeśli problematykę ujawniania potraktujemy w k...   ( Pozostało znaków: 13893 )

adopcja akcja ameryka anna grodzka coming out debata dyskryminacja elżbieta radzis... festiwal film homofobia internet kampania kampania przeci... kino konkurs kph krakow książka kultura lgbt literatura marsz równości małżeństwa małżeństwa jedn... muzyka niemcy parada platforma obywa... polityka poznań prawo queer reklama replika robert biedroń sejm sport spotkanie sąd telewizja usa warszawa wielka brytania wrocław wybory wybory 2011 wywiad zielona góra związki partner...