5 czerwca 2010 r. w Edynburgu zawarłem z moim chłopakiem Frankiem Roppo związek partnerski

Poznałem Franka 9 lat temu w USA. Zakochaliśmy się od pierwszego wejrzenia. Zamieszkaliśmy razem w Stanach, a potem przenieśliśmy się do Polski. Frankowi spodobało się w Krakowie, spełniał się zawodowo jako nauczyciel angielskiego. Dzięki pedagogicznym predyspozycjom i dobremu akcentowi jego lekcje były popularne. W końcu jednak wyczerpały się prawne możliwości przedłużania pobytu obywatela USA w Polsce. Zawarcie przez nas związku partnerskiego załatwiłoby problem, ale polskie prawo nadal takich związków nie respektuje. A my chcieliśmy dalej być razem! W ten sposób zostaliśmy zmuszeni do wyjazdu - wybraliśmy Szkocję.

Będąc obywatelem Unii Europejskiej ze stałym adresem w Szkocji nie potrzebowałem zaświadczenia o stanie cywilnym z kraju pochodzenia. Kiedy przybyliśmy na Wyspy Brytyjskie, Frank otrzymał, ze względu na mnie, prawo pobytu jako „członek rodziny obywatela EU”.

W czasie załatwiania formalności byłem ciekaw, czy jakiś urzędnik da nam odczuć, że nie jesteśmy „normalnym” związkiem. Ale nie – byliśmy traktowani jak każda inna zakochana para. Grzecznie, pomocnie, miło. Po złożeniu dokumentów urząd stanu cywilnego ma 15 dni na potwierdzenie, czy nie ma przeszkód w zawarciu związku. Potrzebowaliśmy dwóch świadków, legitymujących się paszportami. Tydzień przed ceremonią spotkaliśmy się z urzędniczką, która pokazała nam wzory różnych tekstów, które są odczytywane w czasie ceremonii, żebyśmy wybrali taką, która według nas najbardziej definiuje nasz związek. Wybraliśmy tekst, gdzie na końcu było wspomniane: “budujcie swój związek, ale też rozwijajcie się jako samodzielne jednostki”. Urzędniczka dodała, że można przynieść też swój tekst, ale grzecznie i stanowczo zaznaczyła, że nie może to być nic religijnego. Urząd cywilny to państwowa instytucja.

Ceremonia odbyła się w głównym budynku urzędu cywilnego. Nie ma różnicy, czy są to związki homo czy hetero, korzysta się z tych samych sal i rozwiązań. Na uroczystość zaprosiliśmy najbliższych przyjaciół i znajomych, była też część mojej rodziny. Przyszło ok. 50 osób, świetna atmosfera.

Zawarcie związku partnerskiego nakłada na partnerów obowiązek zapewnienia sobie nawzajem warunków do życia. Mój partner ma teraz prawo pobytu i pracy w kraju UE, w którym ja mieszkam. W razie nieszczęścia jesteśmy rozpoznawani jako najbliższa rodzina, mamy zapewnione prawo odwiedzin w szpitalu, podejmowanie decyzji medycznych, dziedziczymy po sobie, mamy prawo do emerytury po zmarłym partnerze itp.

Czekam, kiedy polskie prawo będzie traktować nasz związek równie poważnie jak inne kraje Europy i tak poważnie jak my sami.