Sprawdza się stara życiowa zasada: czym coś ma mniejszą wartość tym większe wywołuje emocje. Niestety w takich momentach czasem zapominamy o zdrowym rozsądku i wytaczamy najcięższe działa przeciwko czemuś, co na to nie zasługuje. Rysunek kozy w "Rzeczpospolitej" bez wątpienia do takich rzeczy należy. Niektórzy, w tym Wojtek Szot w swoim ostatnim artykule na Innej Stronie, postanowili powalczyć z homofobią publicystów i rysowników. Bardzo dobrze, że coś się dzieje w tym kierunku, jednak nie jestem w stu procentach przekonany, że jest to kierunek najwłaściwszy.

Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy jest, oczywisty mogłoby się wydawać, fakt, że poza prymitywnym żartem, rysunek i błyskotliwy komentarz Rybińskiego niewiele za sobą niosą. Tego typu rzeczy płodzi się gdy zapanuje zupełna nędza intelektualna, a autorowi brakuje merytorycznych argumentów. Oczywiście prawnicy "Rzeczpospolitej", jak na wszystko zresztą, mają gotową odpowiedź: "ależ to satyra". Drodzy Panowie, prawdziwa satyra ma to do siebie, że unika jak ognia zacietrzewionej ideologi oraz zwykłego chamstwa.

Znalazła się grupa osób, które poczuły się urażone publikacjami w "Rzeczpospolitej", co mnie szczególnie nie dziwi ponieważ sam czuję się zniesmaczony tym co miałem okazję zobaczyć i przeczytać. Jednak forma w jakiej postanowiły działać budzi już u mnie wątpliwości. Występowanie na drogę sądową, czego oczywiście nikomu nie odmawiam, nie uważam za najszczęśliwsze rozwiązanie.

Jedynym efektem, jaki możemy w ten sposób osiągnąć, jest danie do zrozumienia osobom produkującym tego typu satyryczne gnioty, że boli, że warto przelewać na papier swoje chamskie wizje bo to odnosi zamierzony skutek. Humor obrazkowy imć Krauzego ma to do siebie, że przedstawia jego wypatrzoną wizję rzeczywistości, w której dominują, czyhające na naszą rzekomą katolicko-narodową tożsamość, pederaści, agenci SB, zgnilizna Unii Europejskiej oraz lumpenliberałowie III RP. Dla tego człowieka nie ma ratunku, ogarnięty swoimi chorymi obsesjami nie przyjmie nauki płynącej z ewentualnego korzystnego dla nas wyroku sądu. Tego typu akcję poczyta sobie to za kolejną napaść na swoje niedorzeczne ideały, której należy dać jeszcze silniejszy odpór. Zwycięstwo może mieć jedynie charakter prestiżowy i to mocno dyskusyjny. Dla przeciętnego Kowalskiego, zapleśniałego w fotelu przed telewizorem, może się wydać co najmniej dziwne, że w kioskach Ruchu zalegają tony satyrycznych publikacji, atakujących inne grupy społeczne w sposób jeszcze bardziej chamski i prymitywny, a jakoś tylko "te geje" wzniecają awanturę. Jakkolwiek takie postrzeganie sprawy jest mocnym nadużyciem, należy pamiętać, że Kowalski odrobinę racji ma.

I bardzo naiwny jest ten, kto sądzi, że pomyślnie rozstrzygnięta sprawa sądowa stanie się nauką dla osób operujących w mediach chamstwem. Będzie dla nich sygnałem, że przegrali bitwę ale wojna toczy się dalej, że należy szukać innych dróg, na których można dokopać pedałom. Oczami wyobraźni widzę pana Krauzego w szale twórczym, gdy z wypiekami na twarzy płodzi kolejne "dzieło", tym razem na tyle przemyślane by nas zabolało, jednak od strony prawnej było "czyste".

Oczywiście do sądu nie pozywa środowisko LGBT, które, jak wiadomo, nie posiada osobowości prawnej i nie może być stroną tego typu sporu, a osoby zgromadzone wokół "Stowarzyszenia Otwarte Forum". Nie jest moją intencją zabranianie komukolwiek występowania w swoim imieniu przed sądem. Jednak nadawanie osobom niepodzielającym poglądów Wojtka Szota miana niewolnika, sugerowanie impotencji społecznej oraz dowodzenie, że każdy kto ma nieco inne zdanie od autora jest opętany przez "heteromatrix" godzi w podstawowe zasady prowadzenia debaty publicznej. Argumenty drugiej strony obala się własnymi, a nie przez przypisywanie jej szeregu cech właściwych dla jednostki niezdolnej do prowadzenia rzeczowej dyskusji. Autor skupił się niestety na przedstawieniu części środowiska jako ciemnej, niezdolnej do samodzielnego myślenia gawiedzi, której należy przetłumaczyć co jest dla niej dobre i czego potrzebuje. Zaprezentowanie odmiennego stanowiska, zdaniem Wojtka Szota, jest niechybnie oznaką "zniewolenia", do którego zostaliśmy przyzwyczajeni i wtłoczeni przez ów mityczny "heteromatrix". Co gorsza "niewolnicy" nie potrafią uszanować gejowskich mesjaszy, co rusz stępujących z niebios, by na drodze awantur i wdawania się w pyskówki z osobami, które na to nie zasługują, przynieść nam wolność, radość oraz powszechne szczęście.

Osobiście wolność środowiska LGBT, którą autor wspomnianego tekstu odmienia przez wszystkie możliwe przypadki, na ogół w kontekście "walki z terrorem większości", "hegemoni heteroseksualnej" itp., rozumiem przez zbudowanie w społeczeństwie pozytywnego obrazu osób definiujących swoją seksualność w sposób odmienny odmienny od heteroseksualnej większości. Nawet nie tyle pozytywnego, co prawdziwego. Obrazu osób, żyjących, pracujących, kochających, uczących się, słowem: w niczym nieustępujących reszcie współobywateli, którzy mają swoje prawa, marzenia, plany, ideały oraz potrzeby. A przede wszystkim prawo do realizowania swojej seksualności w indywidualny, niezagrażający reszcie, sposób. Jedyną drogą do sukcesu jest praca organiczna polegająca na uświadomieniu mieszkańcom naszego kraju tych banalnych, być może, truizmów.

Niestety osoby podejmujące działania zmierzające do wyedukowania naszego społeczeństwa spotykają się z ostracyzmem środowiska. Dotarcie do szkół, pedagogów, lekarzy oraz osób odpowiedzialnych za funkcjonowanie małych społeczności jest pracą bardzo mozolną i niewdzięczną. Wbrew pozorom działalność organizacji LGBT na tym polu przynosi pozytywne skutki, w ciągu ostatnich kilku lat na własnych oczach obserwujemy przemianę dokonującą się w mentalności Polaków. Chociażby na przykładzie kozy, która pod koniec lat dziewięćdziesiątych przeszłaby niezauważona jako coś "normalnego", podczas gdy w 2009 roku wywołała oburzenie wielu środowisk oraz publicystów, a komentarze na gazeta.pl pokazują, że spora część społeczeństwa dostrzega w tym coś głęboko niestosownego.

Co gorsza praca tych osób jest na ogół niedoceniana, a koronny argument brzmi: "bierzecie pieniądze z Unii i nic się nie dzieje". I tu jest pies pogrzebany, w opinii wielu osób powinno się "dziać". Najlepiej dużo i głośno, zaś sam skutek to sprawa drugorzędna. Łatwo nastraszyć sądem, napisać buńczuczny artykuł i "zrobić akcję". Łatwo naprawiać świat ideologią. Niestety efekty będą marne, a takie działanie tylko podgrzeje waleczność obydwu stron. Nie lepiej by każdy z nas rozejrzał się wokół siebie i spróbował powalczyć z homofobią na samym dole, a przede wszystkim docenił cudze wysiłki na tym polu? Nie lepiej poświęcić trochę czasu na przekonanie czytelników, że warto zrobić coś samemu? W zaciszu swojej małej społeczności, bez krzyków, spokojnie i do przodu.

Zastanawia mnie, że nikt zadał sobie dotychczas zasadniczego pytania: skąd panowie Krauze, Rybiński i im podobni biorą pieniążki na chlebuś i masełko, które dają im siłę do dalszej pracy "twórczej"? Ano stąd, że ktoś to czyta, kupuje i płaci za to. Stąd, że ich radosna "twórczość" pada na podatny grunt, że w polskim społeczeństwie istnieje popyt na tego typu gnioty. Ów popyt nie bierze się znikąd, jego źródłem są panujące w naszym narodzie uprzedzenia i fobie, które nakręcają spiralę zapotrzebowania na tego typu publikacje. Uderzając w tony rewolucyjne, wzniecając przeideologizowane awantury nic nie osiągniemy. Jedyne co możemy zrobić, to przeciąć spiralę wzajemnej akceptacji autorów i czytelników. I to nie odstrzeliwując poszczególnych publicystów i rysowników na drodze pyskówek i awantur, a edukując końcowego odbiorcę.

Nasuwa się oczywiste pytanie: czy reagować na tego typu przykłady homofobii i zwykłego chamstwa? Zdecydowanie tak, jednak widzę inną, zdecydowanie bardziej skuteczną formę. Poświęcić odrobinę czasu by w sposób kulturalny i rzeczowy odnieść się do zaistniałej sytuacji podejmując  polemikę w prasie. Ktoś mógłby powiedzieć "ależ z czym tu dyskutować?" Na tym właśnie polega nasza siła, na pozbawione argumentów ataki mamy merytoryczną odpowiedź. To widać jak na talerzu, wystarczy dać Kowalskiemu szansę na dostrzeżenie tego oczywistego faktu.