"Kult gejów" - tak brzmi tytuł obszernego artykułu, jaki ukazał się w minioną niedzielę w niemieckiej konserwatywnej gazecie Die Welt. Autorem tekstu jest szwajcarski dziennikarz Phillip Gut, który już w podtytule wyjaśnia, co go w współczesnym świecie irytuje i boli: "Gejowskie zwierzęta, żołnierze-geje i gej parady. To co rozpoczęło się jako uzasadniony protest, przerodziło się w spektakl. Rozważania o homoseksualizacji współczesności". O tej wizji "homoseksualizacji" czytałem w samolocie lecącym z Monachium do Krakowa. I podczas wehikuł ten rączo przenosił mnie z jednego wymiaru europejskiej współczesności do drugiego, dowiadywałem się, jakie zagrożenia płyną z nadmiaru tolerancji.

Dziwna to rzecz z tymi gejami - pisze pan Gut. "Od lat obserwujemy publiczny spektakl wokół orientacji seksualnej. Wystarczy wejść na kilka minut do internetu, by odkryć wszelkie możliwe homoseksualne grupy lobbystyczne: miłośników kolei żelaznej, gejowskich ojców, kółka młodzieżowe aż po stowarzyszenia oficerów i policjantów. W ogrodach zoologicznych organizowane są wycieczki do gejowskich flamingów. Wielkie wydarzenia organizowane przez zrzeszenia homoseksualistów, takie jak Gay Pride od lat dotowane są szczodrze przez lokalne samorządy. Nadburmistrzem Berlina jest gej, na czele rady miasta Zurychu stoi lesbijka a w osobie Guido Westerwelle Niemcy dostaną najprawdopodobniej gejowskiego ministra spraw zagranicznych. Nie wspomnę już o licznych gwiazdach telewizyjnych i dominacji gejowskiego life stylu".

W opinii szwajcarskiego dziennikarza, konkluzja wynikająca z wszystkich tych faktów jest jasna: "Homoseksualizacja współczesności osiągnęła szczyty". Nie, żeby pan Gut miał cokolwiek przeciwko gejom czy lesbijkom! Broń Boże! Jednak "wokół homoseksualistów wytworzył się irytujący kult, homoseksualizm stał się rodzajem religii". Ten kto się "wyoutuje" - zostaje okrzyknięty męczennikiem nowej wiary. A tego kto się jej sprzeciwia, trafia klątwa. "Podobnie jak we wszystkich religijnych systemach, tak i tu obowiązuje zasada: kto marszczy czoło, zostaje wykluczony. Nikt nie ma prawa zakłócać gejowskiej imprezy" - pisze Gut. A przecież "żadna inna mniejszość nie osiągnęła tak wiele w tak krótkim czasie. O wykluczeniu czy dyskryminacji nie może być dziś mowy. Wyśmiewani niegdyś i prześladowani homoseksualiści cieszą się dziś pełnią praw obywatelskich. Mało tego! Wspiera ich państwo, społeczeństwo zabiega o ich względy! To geje decydują dziś o tym jak i kto ma o nich myśleć i pisać!"

I znów następuje lista homoseksualnych triumfów i wiktorii od przemianowania dzielnicy czerwonych latarni w Amsterdamie w "Pink Light District" po gejowskie flagi, zdobiące miasto Zurych w dniach EuroPride. "Jest wielki nacisk na szkoły, które pozostają w opinii gejowskich aktywistów ostatnim niezdobytym bastionem homoseksualizacji" - alarmuje Gut. "Homoseksualizm nauczany ma być obowiązkowo od pierwszej klasy szkoły podstawowej aż po najwyższe kadry oficerskie".

Czas na wnioski: "Nasuwa się pytanie - gdzie kończy się uzasadniony protest przeciwko uciskowi i dyskryminacji a rozpoczyna żenująca propaganda osobistych upodobań seksualnych? Czy jako następna zgłosi się frakcja lateksowa? Lub uszczęśliwią nas swymi uciechami miłośnicy zwierząt?" Szwajcarski dziennikarz Phillip Gut nie ma wątpliwości: "Homoseksualizm stał się światopoglądem i programem politycznym. Marginalny problem znalazł się w centrum zainteresowania opinii publicznej. Homoseksualni politycy oceniani są nie na podstawie ich osiągnięć, lecz preferencji seksualnej. Homoseksualiści osiągnęli już wszystkie swoje cele. O co jeszcze walczą? Ich demonstracje stały się pustymi rytuałami. Emancypacja zakończyła się sukcesem, można więc oczekiwać, że homoseksualizm na powrót stanie się tym, czym był - prywatnym wyborem. Nie każdy przecież musi pokazywać się publicznie z otwartym rozporkiem".

Mój samolot zniżał się do lądowania na lotnisku w Balicach, stewardessy prosiły o zamknięcie stolików i zapięcie pasów bezpieczeństwa. Odłożyłem gazetę z artykułem pana Guta z Szwajcarii. I podczas gdy koła maszyny twardo dotknęły polskiej ziemi, deliberowałem o tym, jak bardzo punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia.