Dzieciństwo stało zawsze w centrum zainteresowania badaczy homoseksualizmu. Za zachodnią granicą powstają nawet monografie temu tematowi poświęcone. Autorem jednej z nich jest Thomas Grossmann, niemiecki psycholog, psychoterapeuta, (autor m.in. pracy doktorskiej: Prä-homosexuelle Kindheiten: Eine empirische Untersuchung über Geschlechtsrollenkonformität und -nonkonformität bei homosexuellen Männern in Kindheit, Jugend und Erwachsenenalter („Dzieciństwo pre-homoseksualne, badania empiryczne nad zgodnością ról płciowych i jej brakiem u mężczyzn homoseksualnych w okresie ich dzieciństwa, młodości oraz lat dojrzałych”, wyd. 2000-2006), który próbuje wytropić mechanizmy „stawania się gejem”, dochodząc przy tym do zadziwiających wniosków.

Tomek i Michał chodzą do drugiej klasy podstawówki: obaj mają siedem lat. Tomek uwielbia ganiać się z kolegami na przerwach, na boisku grać w nogę, zaczepiać dziewczynki - uważa je za głupie. Tomek jest silny, głośny, śmiały i lubiany w klasie przez rówieśników. Nauczycieli nie zachwyca jednak częsta błazenada i „niegrzeczność” małego urwisa. Wolą mieć do czynienia z Michałkiem.
Michał jest spokojny, uważny, na przerwach bawi się sam. Czasem lubi poskakać z przyjaciółkami w gumę lub skakankę. Nie znosi za to bić się z chłopakami, uważa ich za hałaśliwych i ordynarnych. Czasem chłopcy nabijają się z Michała uważając go za „babę” i łamagę.
Gdy Michał spogląda na swoje koleżanki, zazdrości im ładnych wyprasowanych bluzek i sukienek, długich pachnących włosów – których on mieć nie może. Dziesięć lat później Michał decyduje się dołączyć do grupy młodzieżowej organizacji gejowskiej. Od dawna wie, że jego orientacja seksualna jest inna. Spotyka tam twarze nowe, ale i od dawna znane. Wśród młodych gejów znajduje też kogoś, kogo nigdy by się tu nie spodziewał – Tomka. I nie tylko Michaś zadaje sobie pytanie: skąd się tutaj Tomek wziął: także psychologowie, wśród nich Thomas Grossmann, zadają to samo pytanie.

Grossmann przeprowadził wśród 151 dorosłych homoseksualistów ankietę, w której zadawał pytania dot. dzieciństwa. Potem przeprowadził z 1/5 ankietowanych wywiady. Wśród rozmówców spotkał oczywiście tzw. „maminsynków”, lecz również „łobuzów”, których dzieciństwo nie wskazywało na żadne oznaki „miękkości”, słabości, zniewieścienia bądź jakiejkolwiek inności. Przeciwnie – wykazywali oni w okresie pre-pubertalnym zainteresowania i sposoby zachowań „typowe dla chłopców”.

„Maminsynki” zdaniem Grossmanna preferują w dzieciństwie role i zabawy „neutralne płciowo” lub zgoła przypisywane tylko płci przeciwnej. Nie uprawiają w ogóle sportu, lub rzadziej - trenują indywidualne dyscypliny, schodzą przeciwnościom i przeszkodom z drogi, często czują się słabsi i bezradni. Ich tożsamość męska jest słaba i przeczuwają u siebie „żeńskie” komponenty, których tak naprawdę maminsynki nie akceptują i których się wstydzą. Często w grupie rówieśniczej mają poczucie „inności” i obcości.

„Łobuziaki” i „twardziele” preferują gry zespołowe i zabawy typowo „chłopięce”. Ulubioną dyscypliną bywa tu piłka nożna. Wolą grać na podwórku i spotykać się tam z innymi chłopakami. Tam czują się silni, zdolni do ataku i obrony, są w stanie zmierzyć swe siły w walce o pozycję dominującą. Często prowokują zachowania agresywne. Mają jasne poczucie swej męskiej roli i dominacji. Nie występuje u nich zachwiane auto-postrzeganie oraz poczucie „inności”. I właśnie ten fakt może budzić zdziwienie, bo mowa jest o dzieciństwie osób „homoseksualnych”, zatem spodziewać się można obrazu słabeusza, zachowującego się w sposób kobiecy chłopaka nazywanego w literaturze fachowej „sissy boy”.

Obie grupy, łobuzów i maminsynków, różnią się zdaniem Grossmanna szeregiem doświadczeń, przyzwyczajeń, preferencji i właściwości.

Jak liczne są obie grupy w populacji dzieci będących w przyszłości osobnikami homoseksualnymi nie jest precyzyjnie jasne. Osoby biorące udział w badaniach Thomasa Grossmanna stanowiły z punktu widzenia metodyki badań grupę mało reprezentacyjną dla całej populacji gejów w Niemczech. Badania te unaoczniły jednak typowe dla płci (gender) zachowania u chłopców, którzy w wieku dojrzałym deklarują się jako osoby homoseksualne. Należy też zauważyć, że tylko niecałe 50% dzieci określanych w dzieciństwie jako „sissy boy”, będzie później orientacji wyłącznie homoseksualnej.

Thomas Grossmann wychodzi z założenia, że zgodność ról płciowych pełnionych w dzieciństwie bądź jej brak mają znaczenie w późniejszym rozwoju orientacji homoseksualnej osób dorosłych, rozwój kontaktów socjalnych w ramach relacji rodzinnych oraz grup rówieśniczych. „Łobuzy” są dobrze w grupie zintegrowani, w większości wypadków mają też (starsze) męskie rodzeństwo służące im za wzorzec zachowań. Mają dobre stosunki z matką, która bywa dla nich bliższa niż ojciec, z którym relacje są z reguły również pozytywne. W okresie dojrzewania – uprawiają intensywnie sport i są akceptowani w męskiej grupie rówieśniczej. Proces zdobywania „autonomii” w kontaktach z rodzicami łobuzy zaczynają od rozluźnienia więzi emocjonalnych najpierw z ojcem.

„Maminsynki” są zazwyczaj outsiderami i samotnikami. Łatwiej identyfikują się z grupami rówieśniczymi płci przeciwnej. Lubią bawić się sami, w piaskownicy, w domu przy komputerze. Obecność innych powoduje u nich dyskomfort i poczucie niepewności spowodowane nieznośną dla nich myślą o czekającej ich rywalizacji rówieśniczej, w której najprawdopodobniej okażą się stroną słabszą, a więc gorszą i przegraną. Maminsynki miewają starsze siostry z którymi dobrze się dogadują. Z braćmi, o ile ich posiadają, nie miewają dobrych układów. Mają też, zgodnie z utartym stereotypem, dobre stosunki z matką i słabe bądź złe kontakty z ojcem. Swoje dzieciństwo opisują w kategoriach negatywnych jako: przepełnione obawami i brakiem pewności siebie, poczuciem własnej słabości i świadomości przewagi innych. W okresie dojrzewania te odczucia polegają pogłębieniu, polepszają się przy tym mechanizmy i strategie obronne. Proces uzyskiwania „autonomii” w kontaktach z rodzicami rozpoczynają od strony matki.



Wniosek płynący z badań Grossmanna wydaje się być następujący: dyskryminacja i wykluczenie maminsynków nie są spowodowane późniejszą homoseksualnością, lecz istniejącym w dzieciństwie brakiem zgodności ról płciowych oraz wynikającym z tego faktu brakiem pozytywnej autoidentyfikacji. Istnieje również druga strona medalu: „łobuziaki” i „twardziele” stają się świadomi swych homoerotycznych pragnień dopiero w (późnym) okresie dojrzewania. Wielu przed przejściem „na drugą stronę mocy” praktykuje długotrwałe (wieloletnie) układy i związki heteroseksualne. Przy czym występujące równolegle sporadyczne kontakty i pragnienia homo nie powodują u nich homoseksualnej identyfikacji. Świadoma orientacja przejawia się u nich wieku lat 20-25, coming-out w stosunku do rodziców i przyjaciół dokonywany bywa pięć lat później.

Droga do zgodności pragnień i identyfikacji płciowej zdaje się być u „łobuziaków i twardzieli” dłuższa niż u „maminsynków”, którzy o wiele wcześniej nawiązują (bądź świadomie dążą do nawiązania) kontakty homoseksualne z innymi chłopcami. Ich coming-out dokonuje się też wcześniej. Stosunki heteroseksualne odgrywają u nich w okresie dojrzewanie rolę marginalną.

Thomas Grossmann, autor niezwykle popularnej w latach 90. monografii „Schwul-na und?” ("Gej - i co z tego?"), poświęconej coming-outowi, kończy swoje studium apelem o wsparcie szczególnie dla... chłopców zaliczających się do „łobuziaków i twardzieli”.

Niestety podobnych badań dot. dzieciństwa nie przeprowadzano wśród lesbijek. Czy potwierdziłyby one powszechny stereotyp o lesbijkach, które w dzieciństwie „łaziły po drzewach”, grały w piłkę z chłopcami, nosiły spodnie, flanelową koszulę i zawsze były krótko ostrzyżone?

Doktorat Thomasa Grossmanna dostarcza nam obraz różnych modeli dzieciństwa mężczyzn homoseksualnych, nie było jednak zamiarem autora wskazywanie potencjalnych przyczyn orientacji homoseksualnej. Geje nie lubią doszukiwać się przyczyn swej odmienności. Po prostu gejem się jest. Właściwie to przyczyn homoseksualizmu nie należałoby się doszukiwać, bo gdyby takie przyczyny jednoznacznie określono i zidentyfikowano, z pewnością znalazło by się wielu, którzy chcieliby zrobić wszystko, aby tej orientacji za wszelką cenę zapobiec i ją wyeliminować. A jednak... Dziecko pytając o to skąd się bierze prąd, nie da się zbyt długo zbyć trywialną odpowiedzią, że prąd pochodzi z gniazdka.

Na zakończenie krótkie zestawienie obu grup maluchów, z których mogą (ale wcale nie muszą) wyrosnąć duzi geje:

Łobuzy	Maminsynki
Zabawy głownie z chłopcami	Dziewczynki częstymi towarzyszkami zabaw
Zabawy „na dworze”, podwórku, boisku	Zabawy „raczej” w domu
Preferowane gry i zabawy ruchowe, komputerowe gry zręcznościowe, bijatyki i strzelanki, agresywne zachowanie	Preferowane gry i zabawy planszowe, gry logiczne, komputerowe strategie, gry fabularne i przygodowe, zachowanie spokojne
Zabawy uznawane za męskie	Zabawy uznawane za żeńskie
Siłowe rozwiązywanie kontaktów	Unikanie rozwiązań siłowych
Silna identyfikacja płciowa męska	Brak silnej identyfikacji płciowej
Poczucie bycia „zwyczajnym i normalnym”	Poczucie bycia „innym”
Matka jako „żywiciel - zaopatrzeniowiec”	Matka jako „opiekunka i ostoja”
Pełna integracja w grupie rówieśniczej	Brak integracji w grupie rówieśniczej
Beztroskie dzieciństwo	Dzieciństwo w poczuciu niepewności i zagrożenia

Tekst doktoratu Thomasa Grossmanna w formacie pdf, w języku niemieckim: http://www.sub.uni-hamburg.de/opus/volltexte/2000/175/html/Disse.pdf