Argumenty przeciwników regulacji prawnych związków osób tej samej płci są nieracjonalne, ale... są. Żyją i mają się dobrze, o czym najlepiej świadczy brak jakichkolwiek przepisów dotyczących tych związków w polskim prawie. Wciąż nie ma w naszym społeczeństwie pewnej większości, która byłaby za wprowadzeniem takich przepisów. Ba! Nawet najbardziej szanowanym autorytetom zdarza się mówić o związkach jednopłciowych głupstwa (Leszek Kołakowski parę lat temu stwierdził: "Małżeństwo to związek kobiety i mężczyzny. Tradycyjnie małżeństwo było sakramentem, a potem wprowadzono śluby cywilne. Para homoseksualna może sobie urządzić taką ceremonię ślubu, ale nie powinna żądać od państwa uznania ich związku za małżeństwo w sensie ścisłym").

Dlatego wszyscy ci, którym zależy na zmianach, powinni być przygotowani do dyskusji - nie tylko publicznych, jak np. w programach telewizyjnych, ale i na co dzień: podczas rodzinnych obiadów, gdy miły skądinąd wujek wyskoczy nagle z czymś niemiłym, lub na imprezach, gdy fajna skądinąd kumpelka palnie nagle coś niehalo. Zdarzają się też cięższe przypadki - gdy patriarchatu i prawnej dyskryminacji osób homoseksualnych bronią sami geje i lesbijki. Jak ich wszystkich unieszkodliwiać kontrargumentami prosto między oczy?


Mówią:
Dlaczego geje (o lesbijkach zwykle zapominają) mieliby dostawać jakieś przywileje?

Nie chodzi o przywileje, tylko o przyznanie praw, które obecnie przysługują tylko parom heteroseksualnym - to one w obecnie istniejącym stanie rzeczy mają przywileje, co oznacza, że pary homoseksualne są dyskryminowane. Ta dyskryminacja jest często wymierna, a w niektórych przypadkach wręcz łatwo przeliczalna na pieniądze.

Przykład?

Krzysztof Śmiszek pisał w "Replice": "Nawet jeżeli nikt nie podważy testamentu i cały spadek zostanie przyznany parterowi/-rce, to niestety, w myśl polskich przepisów, zobowiązany jest on/-a do uiszczenia najwyższej kwoty podatku od spadku. Partner homoseksualny jest bowiem zaliczany do tzw. III grupy podatkowej. I tak np. od spadku o wartości 300 000 zł (średnia cena niewielkiego mieszkania w Warszawie), spadkobierca homoseksualny zapłaci prawie 60 000 zł podatku, natomiast osoba dziedzicząca po mężu czy żonie należy do tzw. I grupy podatkowej i zapłaciłaby niecałe 20 000 zł."

Czyli dyskryminacja pary homo w stosunku do pary hetero wynosi w tym przypadku ok. 40 000 zł.


Mówią:
Związki heteroseksualne mają przywilej małżeństwa, bo z tych związków rodzą się dzieci, a ze związków homo - wiadomo, dzieci mieć raczej trudno, ha, ha, ha.

1. Warunkiem małżeństwa nie są dzieci
2. Pary homo też mają dzieci.

Ad.1: prawo nie zabrania zawierać małżeństw parom hetero niezdolnym do spłodzenia dziecka (z najróżniejszych przyczyn - od wieku przez różne przypadki niepłodności aż do zwykłego braku chęci do wychowywania dzieci).

Ad. 2.: pary homo wychowują dzieci, również w Polsce. Są to przede wszystkim dzieci pochodzące z wcześniejszych związków heteroseksualnych, a więc dzieci posiadające biologicznego rodzica o orientacji homoseksualnej.; ale również dzieci spłodzone drogą in vitro lub drogą sztucznego zapłodnienia. Albo drogą naturalnego zapłodnienia - gdy lesbijka czy gej naprawdę chcą mieć dziecko, to je mają. Nie wolno mylić homoseksualizmu z bezpłodnością. W obecnym stanie prawnym dzieci wychowywane przez pary homoseksualne są dyskryminowane przez polski system prawny w stosunku do dzieci wychowywanych przez sformalizowane pary heteroseksualne. W interesie dobra dziecka jest uregulować zakres prawi obowiązków osób, które de facto dziecko wychowują.

W ten sposób załatwiamy też delikwentów mówiących:

Niech sobie zawierają jakieś związki, ale zakaz adopcji dzieci musi być!

Dlaczego? Bo dziecku będzie lepiej w domu dziecka niż u dwóch kochających się lesbijek? Bo para gejów wychowa synka "na geja"? Bo "dziecko potrzebuje matki i ojca"? (jeśli tak, to czy powinno się odbierać dzieci samotnym matkom/ojcom?)

Czy może dlatego, że dziecko adoptowane przez "dwóch tatusiów"/"dwie mamusie" będzie miało przechlapane u rówieśników? Jeśli tak, to ustawowo zabrońmy adopcji dzieci przez pary np. biedne; kto wie, czy bieda nie wyklucza bardziej niż posiadanie dwóch mam.

Dodajmy jeszcze, że ze względu na bardzo niskie społeczne poparcie dla adopcji dzieci pary homo (ok. 90% przeciw), polskie organizacje LGBT nie wysuwają takiego postulatu. Opowiadają się jednakże za regulacjami dotyczącymi dzieci, które są wychowywane przez pary homoseksualne.

Problem nie jest bowiem taki, jak zidentyfikowała go niedawno na swej okładce "Polityka" wybijając pytanie: "czy homoseksualiści powinni mieć dzieci?", ale "Z jakimi problemami stykają się homoseksualni rodzice i ich dzieci?".


Mówią:
Małżeństwo od zarania dziejów dotyczy kobiety i mężczyzny - zmienianie tego fundamentu mogłoby zagrozić całej cywilizacji!

Ta "prawda" uznawana za niepodważalną również przez wielu gejów i wiele lesbijek to po prostu...nieprawda. Definicja małżeństwa ciągle się zmienia. W Polsce międzywojennej małżeństwo zarezerwowane było dla mężczyzny i kobiety tego samego wyznania, w XIX-wiecznych Stanach Zjednoczonych - dla mężczyzny i kobiety tej samej rasy. Nie wspominamy już o drastycznie zmiennych ograniczeniach wiekowych dotyczących małżeństw (w dawnej Polsce 18-letnia panna młoda była w wielu kręgach uznawana za "starą").

Zniesienie obowiązku posiadania odmiennej płci przez dwie osoby zawierające małżeństwo (czy związek partnerski) jest tylko kolejnym etapem na drodze uznawania ludzkiej różnorodności i likwidowania dyskryminacji osób homoseksualnych.


Mówią:
Geje i lesbijki mogą swoje problemy w związkach załatwiać bez specjalnych rozwiązań - przez notariusza, podpisując różnorakie upoważnienia czy pełnomocnictwa itd.

To półprawda - czyli nieprawda. Owszem, gdy partner homoseksualny trafi do szpitala, może upoważnić, kogo chce, a więc również swego partnera/rkę do otrzymywania od lekarzy informacji o swym stanie zdrowia. Ale co, jeśli partner trafi do szpitala nieprzytomny? Wtedy skazani jesteśmy na dobrą wolę tzw. najbliższych naszego partnera. Najbliższych wg prawa - czyli - tak też się zdarza - na przykład wściekle homofobicznego brata, który nie utrzymuje od lat kontaktów z nieprzytomnym. Szpital - to tylko jeden z przykładów. Podobne problemy rodzą takie smutne sprawy, jak np. wydanie zwłok po śmierci. Może się okazać, że to "wściekle homofobiczny brat" je dostanie, "zapominając" przy tym o poinformowaniu nas o terminie pogrzebu.


Mówią:
Legalizacja związków homo podkopuje podwaliny podstawowej komórki społecznej - rodziny!

Wręcz przeciwnie! Legalizacja związków homo to uznanie rzeczywistości, że rodzinę tworzą też pary jednopłciowe, a tym samym zachęcenie kolejnych ludzi, którzy do tej pory w świetle prawa żyją jak "wolne elektrony" do tworzenia "komórek społecznych".


Mówią:
Oni teraz chcą tylko jakiegoś wspólnego rozliczania się, czy dziedziczenia - ale jutro zażądają małżeństw i adopcji dzieci! Działają metodą "krok po kroku" - ale my rozszyfrowaliśmy ten podstęp!

Tak! Działamy metodą krok po kroku, bo działamy w warunkach demokracji - bez przekonania większości do naszych postulatów - nie ma szans na ich wprowadzenie. Na obecnym etapie poparcie społeczne dla uregulowania pakietu spraw dotyczących par homoseksualnych oscyluje wokół 40-50% (w zależności od tego, jak sformułowane jest pytanie).

Krok po kroku społeczeństwa rozwinięte likwidują dyskryminację ze względu na orientację seksualną i krok po kroku obszar niedyskryminacji jest coraz większy. 21 lat temu obejmował tylko małą Danię, która jako pierwsza na świecie zalegalizowała związki osób tej samej płci; dziś obejmuje około 30 krajów i każdego roku do tego grona dołączają nowe.


Mówią:
Geje myślą tylko o seksie, nie są im potrzebne żadne legalizacje, bo ich "związki" nie trwają dłużej niż kilka miesięcy.

Jest wiele par gejowskich czy lesbijskich, które są ze sobą wiele lat. Dobrze w takiej sytuacji podać jakiś przykład osoby powszechnie znanej, np. Jerzego Waldorffa, który ze swoim partnerem spędził ponad 60 lat (!) i w ostatnim okresie bardzo niepokoił się, co będzie po jego śmierci z "ukochanym Mieciem", albo Tomasza Raczka i Marcina Szczygielskiego - razem od 17 lat.

Coraz mniejsza trwałość związków dotyczy wszystkich par, nie tylko gejów i lesbijek, to zjawisko ogólnoświatowe. Skoro jednak osobom hetero nikt z tego powodu nie odmawia prawa do legalizacji związku, nie ma powodu, żeby czynić tak z osobami homo.

W tym kontekście jeszcze bardziej przeraża postawa polskiego Sądu Najwyższego, który tak tłumaczył różnicę pomiędzy konkubinatem a związkiem partnerskim (w domyśle: związkiem osób tej samej płci). Cytat za "Rzeczpospolitą" z 19.01.2010 r.:
"Konkubinat trzeba odróżniać od związku partnerskiego. Konkubinat to małżeństwo bez ślubu - wspólne życie osób płci odmiennej. Oznacza istnienie ogniska domowego, czyli więzi duchowej, fizycznej i ekonomicznej. Choć partnerzy mogą się rozstać w każdej chwili, konkubinat cechuje pewna trwałość. Przy związku partnerskim tak rozumianego ogniska domowego nie ma. Partnerzy oczekują głównie przyjemności, a czasem korzyści innego rodzaju." (sygn. V CSK 326/07, II CKA 324/05).


Mówią:
Zawracanie głowy! Przecież to dotyczy mniejszości, procent gejów i lesbijek w społeczeństwie jest niewielki, a tych chętnych do legalizacji związków to już w ogóle garstka.

Geje i lesbijki oczywiście nie są większością, ale to nie znaczy, że można ich dyskryminować. Miernikiem poziomu demokracji jest właśnie stosunek do mniejszości, w tym seksualnych. Warto sobie zresztą uświadomić, właściwie każdy z nas należy do jakieś grupy (leworęczni, ateiści, imigranci, niepełnosprawni), która dla innych może wydawać się marginesem, ale prawo powinno uwzględniać istnienie i interesy całego społeczeństwa.

Celowo mylą małżeństwo ze związkiem partnerskim, by w ten sposób uciąć dyskusję.

Pytana o legalizację związków partnerskich Elżbieta Radziszewska, Pełnomocnik Rządu ds. Równego Traktowania, powiedziała:
"Nie może być tak, że mówimy (...) o tolerancji dla rzeczy nieakceptowalnych społecznie(...) Dzisiaj w Polsce nie ma przestrzeni ani społecznej, ani politycznej na uchwalenie ustawy o małżeństwach dotyczących osób homoseksualnych". Gdy dziennikarka przytomnie zauważyła: "Nie mówimy o małżeństwach, tylko o związkach", Radziszewska odparła: "Zamiennie środowisko osób homoseksualnych używa obu sformułowań" - ucina arogancko pełnomocnik rządu ds. równego traktowania.

Polskie organizacje LGBT nie wysuwają postulatu legalizacji małżeństw homoseksualnych, pomnie zapisu w Konstytucji RP (art. 18. Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej), który przez konstytucjonalistów interpretowany jest jako zakaz małżeństw jednopłciowych. Natomiast wysuwają postulat legalizacji związków partnerskich.


Mówią:
Związki gej/les to moda zachodnia, Polska nie ma takiej tradycji.

Postulat znoszenia niewolnictwa też swego czasu nazywano "modą". Żeby pojawiła się jakaś tradycja, ktoś to musi ją zapoczątkować. Ten proces został zapoczątkowany w Europie zachodniej, ale w tej chwili obejmuje już zarówno kraje z innych kontynentów, a coraz częściej także krąg wschodnio-europejski (np. Czechy).


Mówią:
Jestem gejem/lesbijką i jestem przeciwko ustawie o związkach partnerskich, mi nie jest do niczego potrzebna. Nie zamierzam powielać heteryckich wzorów.

Wejście w życie ustawy nie sprawi, że wszyscy będą musieli z niej skorzystać. Chodzi o to, żeby ta MOŻLIWOŚC istniała, o likwidację nierówności, która istnieje w polskim prawie.


Mówią:
Jestem gejem/lesbijką i niepotrzebny mi jakiś urzędowy świstek, by kogoś kochać i z tym kimś być.

"Świstek" potrzebny jest do czego innego. Np. do tego, by nie musieć zeznawać przed sądem przeciwko osobie, "którą się kocha i z którą się jest". Taki przywilej mają pary hetero. To tylko jeden z postulatów tzw. środowiska LGBT (szerzej o konkretnych postulatach przy następnej okazji).

Miłość miłością, a codzienność codziennością. Zycie codzienne pary homo jest w Polsce trudniejsze niż pary hetero ze względu na prawne przeszkody. Musimy je usunąć.



***

Forma tekstu została zainspirowana artykułem Kingi Dunin i Magdaleny Środy "Po co babom władza? Widmo parytetów krąży po Polsce" ("GW", 16.07.2009 r.), w którym autorki radziły, jak obalać argumenty przeciwników parytetów płci w wyborach.

***

Grupa Inicjatywna ds. związków partnerskich (Kostrzewa, Kurc, Legierski, Szypuła) organizuje kolejne debaty o możliwościach wprowadzenia w Polsce regulacji prawnych dotyczących związków osób tej samej płci. W lutym zapraszamy do Lublina (20.02), Krakowa (21.02) oraz do Białegostoku (28.02). Więcej na www.zwiazkipartnerskie.info

Jeśli jeszcze nie oddaliście swego głosu na stronie www.wszyscynatak.pl, zróbcie to koniecznie. Aby złożyć projekt ustawy w Sejmie w ramach tzw. obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej, należy zebrać 100 000 podpisów w ciągu 3 miesięcy. Od polowy września 2009 r. do końca stycznia 2010 r. na stronie wszyscynatak.pl kliknęło nieco ponad 13 tysięcy głosów. Ta "rozgrzewka" przed faktyczną zbiórką podpisów, która pewnie nas czeka, nie napawa optymizmem, zważywszy, że kliknąć łatwiej niż złożyć swój podpis na papierze.