W sobotę rozdano główne nagrody 62. edycji festiwalu filmowego w Berlinie, a dzień wcześniej poznaliśmy laureatów tegorocznych Teddy Awards przyznawanych od 26 lat najlepszym filmom o tematyce queerowej. Jak przed rokiem, „miśki” wręczono na terenie nieczynnego już lotniska Tempelhof – ma ta lokalizacja także niebagatelny wymiar symboliczny, zważywszy na fakt, że jest Tempelhof dumnym przykładem architektury hitlerowskiej. Na imprezie stawili się wszyscy święci i nieświęci: od dyrektora Berlinale, Dietera Kosslicka i pomysłodawcy queerowych nagród, od lat szefa festiwalowej sekcji Panorama, Wielanda Specka przez rysownika Ralfa Königa (który zaprojektował obecną statuetkę Teddy’ego i któremu poświęcony był, pokazywany na festiwalu, dokument Rosy von Praunheim „König des comics”, czyli „Król komiksów”; Ralf wręczał nagrodę za najlepszy film fabularny) po licznych twórców, aktorów, dziennikarzy, polityków, aktywistów, pasyfistów… I ja tam byłem, piwo i wino piłem. Zabrakło jedynie burmistrza Berlina, Klausa Wowereita, który odbywał jakąś podróż służbową, ale przysłał swoją reprezentantkę.

Zaśpiewały m.in. Peaches i niemiecka ikona gejowska, Marianne Rosenberg, a młodziutki Mirko Köckenberger rozebrał się i ubrał ponownie, stojąc na rękach (nie ma dorocznych ceremonii Teddy’ego bez obowiązkowych akrobacji). Specjalne nagrody „za całokształt” powędrowały do Mario Monteza, gwiazdy filmów Jacka Smitha i Andy Warhola (stawił się w wielkiej, kaskadowej, czarno-stalowej sukni z odkrytymi ramionami lekko zasłoniętymi granatowym szalem) oraz słabo, niestety, w Polsce znanej niemieckiej reżyserki Ulrike Ottinger poruszającej w swych wizjonerskich filmach tematykę feministyczną i genderową. Każdego roku omawiany jest także podczas uroczystości jakiś ważny temat polityczny, tym razem była to transofobia – Nicolas Jonathan Beger z Amnesty International referował, jak wygląda sytuacja prawna i społeczna osób transseksualnych w różnych krajach świata.

Do nagród Teddy’ego pretendowało 20 fabuł, kilkanaście dokumentów i krótkometrażówek. Spektrum postaw rozciągało się w nich od brutalnej homofobii po hipsterskie pozy. Także gatunkowo było w czym wybierać – oglądaliśmy eksperymenty, musicale, komedie, dramaty, a nawet lesbijsko-queerowo-artystowskie porno („Mommy Is Coming” Cheryl Dunne). Z jednej strony, mieliśmy parę wylansowanych i zblazowanych małolatów, którzy włóczą się po nocnym Paryżu w poszukiwaniu „nowych horyzontów”, recytują poezję i wpatrują się w siebie z czułością („L’age atomique” Heleny Klotz), z drugiej homoseksualistów prześladowanych i mordowanych w Ugandzie (wyróżnione Teddym dla najlepszego dokumentu, „Call me Kuchu” Maliki Zouhali-Worrall i Katherine’y Fairfax Wright).

O tym, jak przez ostatnie lata zmieniła się sytuacja mniejszości seksualnych na Zachodzie, jak obrośli oni w piórka i inne gadżety najlepiej świadczy przykład filmu „Leave It On The Floor” Sheldona ...   ( Pozostało znaków: 13383 )

akcja ameryka anna grodzka coming out debata dyskryminacja elżbieta radzis... festiwal film homofobia internet kampania kampania przeci... kino konkurs kph krakow książka kultura lgbt literatura marsz równości małżeństwa małżeństwa jedn... małżeństwo muzyka niemcy parada platforma obywa... polityka poznań prawo queer reklama replika robert biedroń sejm sport spotkanie sąd telewizja usa warszawa wielka brytania wrocław wybory wybory 2011 wywiad zielona góra związki partner...