Jeszcze dekadę temu każdy parsknąłby śmiechem, gdyby ktoś powiedział, że wakacyjnym hitem parkietów będzie rosyjskojęzyczna piosenka, z mknącą przez zasypaną śniegiem Syberię ciężarówką w teledysku. Wraz z premierą debiutanckiego videoclipu t.A.T.u. do utworu "Ya soshla s uma"/"All the things she Said" Rosja zamarła. W kraju, gdzie jeszcze kilka lat wcześniej można było trafić do więzienia za trzymanie się za rękę z osobą tej samej płci, wyemitowano klip, w którym dwie uczennice całują się w strugach deszczu i śpiewają "Mamo, tato, wybaczcie mi... Ja zwariowałam, potrzebuję jej...".

t.A.T.u. od początku było perfekcyjnym produktem marketingowym show biznesu. Czarnowłosa Julia Volkova i rudowłosa Lena Katina afiszowały się ze swoim uczuciem, śpiewały o nim w piosenkach i całowały się na scenie. Od początku pojawiały się głosy, że wszystko jest jedynie kreacją sceniczną, ale dziewczyny odgrywały swoją rolę idealnie: trzymały się za ręce podczas wywiadów, rozbierały się na scenie, zapewniały o swojej miłości. Szokowały teledyskami, w których całowały się, symulowały masturbację, wysadzały w powietrzę swych kochanków, czy pędziły rozpędzoną ciężarówką przez Syberię.

Co zostaje z t.A.T.u. po wyeliminowaniu marketingu i całej tej scenicznej kreacji? Zostają nam chwytliwe melodie i niegłupie teksty - co w erze banalnych sloganów "oh, baby, I love you..." jest jednak dla młodych ludzi dość cenne. Utwory z pierwszego albumu t.A.T.u. ("200 pod prąd") to tak naprawdę kierunkowskaz dla wielu młodych homoseksualistów, którzy dopiero odkrywają swoje "ja". Jedna z rosyjskich fanek t.A.T.u., dziś dorosła kobieta, powiedziała: "Nie dopuszczałam do siebie takiej myśli. Rodzice zabiliby mnie. Koledzy w szkole wyśmiali. Społeczeństwo odrzuciło. Udaję, umawiam się z synami kolejnych koleżanek mamy, a tutaj w telewizji pojawiają się moje dwie rówieśniczki, które mają w dupie ich wszystkich, trzymają się za rękę, całują, kochają się. Pomyślałam - no nie, jakaś gorsza jestem? Skoro one mogą, to i ja!". Bariera językowa i cała zewnętrzna otoczka sprawiły, że większość do dziś nie ma pojęcia o czym śpiewają te Rosjanki. A dla niektórych to najpiękniejsze słowa, jakie kiedykolwiek ktoś zaśpiewał: "Bez Ciebie nie jestem sobą, bez Ciebie nie ma mnie. A oni mówią, mówią, że to brednie. To słoneczny jad, złote promienie, a oni mówią, że trzeba to leczyć. Do uporu chciałam zapomnieć i w dół, liczyłam słupy, roztargnione ptaki. Bez Ciebie nie ma mnie [...] mamo, tato, wybaczcie...".

Po konkursie Eurowizji w 2003 roku - pięć minut t.A.T.u. dobiegało końca. Wizerunek dwóch zakochanych w sobie dziewczynek przestał być wiarygodny, Julia i Lena były zmęczone skakaniem po scenie i zbuntowały się managerowi. W końcu dziewczyny rozstały się z twórcą całego projektu, a Julia zaszła w ciąże i dla wszystkich było jednoznaczne to z zakończeniem działalności tego projektu. Jednak w 2005 roku Rosjanie znów zostali zaszokowani - t.A.T.u. powraca. Julia i Lena wzięły wszystko w swoje ręce - syntezatory zastąpiły prawdziwymi instrumentami, zrezygnowały z playbacku, o pomoc nad nowym albumem poprosiły m.in. Stinga. Tym sposobem powstał drugi studyjny album t.A.T.u. ("Ludzie Inwalidzi"). Tym razem Julia i Lena nie zgodziły się udawać lesbijek. Nadal mówiły, że kochają się, trzymały się za ręce, ale nie ukrywały, że to inna miłość, na pewno nie w kontekście seksualnym. "Ludzie, którzy nie tolerują homoseksualistów, nie wiedzą co to szacunek. Ludzie, którzy nie wiedzą co to szacunek, to moralni inwalidzi. Inwalidzi nie żyją, tylko funkcjonują i cechują się głupotą, okrucieństwem, zachłannością i skąpstwem..." - powiedziały dziewczyny, tłumacząc znaczenie tytułu albumu.

Po wyczerpującej trasie koncertowej dziewczyny znów postanowiły odpocząć. Lena skończyła studia, Julia urodziła drugie dziecko. Trzeci album był jednak w drodze, i znowu szokował angażowaniem się w motyw "ludzi inwalidów". Julia i Lena jednak zrobiły tak jak chciały - zerwały współpracę z Universal Music/Interscope, same zapłaciły za produkcję teledysku, który nakręcił znany reżyser James Cox. Singlem zwiastującym album ("Gospodarka odpadami") został "Biały Płaszcz", gdzie słyszymy m.in. "Kula w serce, mózg na drzwiach, nimb i skrzydła, odziewają w biały płaszcz...". Mimo braku zaplecza odpowiedzialnego za promocję, teledysk zdobył od MTV tytuł Klipu Roku 2008. Tytułowe "odpady" to efekt działania "ludzi inwalidów".

Co słychać u t.A.T.u. teraz? Czynną działalność projektu (koncerty, występy, wywiady) zawieszono. Po dziesięciu latach razem, dziewczyny chcą spróbować czegoś nowego, osobno. W ostatnim teledysku z trzeciego albumu, Julia i Lena kontynuują motyw pościgu z "Nas nie dogoniat" - tutaj jednak zakończenie jest jednoznaczne - to (przynajmniej na razie) koniec t.A.T.u.

Pięć minut t.A.T.u. raczej już nie wróci, ale fanom pozostają trzy albumy z utworami utrzymanymi w stylach takich jak dance, pop, elektronika, pop-rock, rock oraz oczekiwanie na solowe projekty Julii Volkovej i Leny Katiny. A jak brzmi anglojęzyczna wersja ostatniego albumu zespołu, przekonać się wszyscy będą mogli na ekskluzywnej prezentacji podczas Tatu Party 2010, 22 stycznia w krakowskim klubie Cocon, na którą zapraszają same dziewczyny na swojej oficjalnej stronie.