Książka ciekawa i dobrze napisana. Momentami przygnębiająca z racji poruszanych wątków (oj, naprawdę musieli mieć ciężko...), ale jako całość stanowi świetną ciekawostkę i uzupełnienie szkolnych biografii z lekcji języka polskiego ;)
Książka napisana bardzo dobrze.Świetnie ukazuje kontekst historyczny i środowiskowy opisanych postaci. Dobrze poparta materiałem biograficznym.
A to jednorazowe zakochanie w osobie tej samej plci jest orientacja psychoseksualna czy raczej wynikiem orientacji bi? :)
Na ksiazke patrze przychylniejszym okiem, styl jest lekki co prawda, ale dzieki temu ksiazke czyta sie z przyjemnoscia, a ze jest plotkarska? Coz, o sprawach lozkowych raczej nie pisano rownie czesto co o dzialanosci artystycznej wymienionych.
Faktrycznie tytul moze byc mylacy, bo raczej queerowe towarzystwo niz stricte homoseksualne jest w niej opisane, ale co z tego?
Na ksiazke patrze przychylniejszym okiem, styl jest lekki co prawda, ale dzieki temu ksiazke czyta sie z przyjemnoscia, a ze jest plotkarska? Coz, o sprawach lozkowych raczej nie pisano rownie czesto co o dzialanosci artystycznej wymienionych.
Faktrycznie tytul moze byc mylacy, bo raczej queerowe towarzystwo niz stricte homoseksualne jest w niej opisane, ale co z tego?
Książka nudna i słabo napisana. Pan Autor albo nie zauważa "subtelnych" różnic między homoseksualizmem a biseksualizmem czy też choćbyj ednorazowym zakochaniem w osobie tej samej płci. A może nie chce zauważać, bo tak ma szansę wzbudzić większą sensację swoją publikacją? Jak dla mnie pieniądze na książkę wyrzucone w błoto....










Homobiografie to zbiór szesnastu opowieści o najważniejszych polskich pisarzach i pisarkach XIX i XX wieku. Są to opowieści przede wszystkim o ich życiu prywatnym. Postacie, przedstawiane zazwyczaj w sposób pomnikowy, z pominięciem wielu niewygodnych kwestii, których nazwiska stały się jedynie przykrym wspomnieniem z czasów szkolnych, zostają tu zaprezentowane ze zwyczajnej, ludzkiej strony. Raczej w szlafroku niż na postumencie. Dzieje się to za sprawą wciągającej narracji autora i zastosowaniu metody Tadeusza Boya-Żeleńskiego – odbrązawiania nieskazitelnych biografii. Materiałem dowodowym są cytaty z pamiętników, listów, dzienników. W efekcie poznajemy prawdziwe życiorysy wybitnych osobistości kultury polskiej, których tożsamość przez długie dziesięciolecia była kamuflowana.















0
0



















