innastrona.pl · PROFILE existence Poznań/Loughborough UK

Profil http://www.innastrona.pl/user/existence/

existence, Poznań/Loughborough UK (20 lat)

Województwo:	Wielkopolskie
Gadu-Gadu:	widoczne tylko dla zalogowanych
Ostatnie logowanie:	dzisiaj 19:38

Profil został otwarty: 2009.04.09 13:54. Od tego czasu jesteś moim 10362 gościem.

podaruj przyjaciela IS

Moje serduszka (161):

Serduszka otrzymane od osób, które zrezygnowały z profilu są automatycznie usuwane.

porozmawiaj

wiadomość

złote serce!

serce!

znajomy



Użytkownik posiada własną galerię Liczba dodatkowych fotek: 10
» zobacz dodatkowe fotki

Uwierzyć że istnieją jeszcze ludzie otoczeni wyjątkowością. Nauczyć się to doceniać i zauważać, że w świecie są wartości najpiękniejsze i trwałe. A tacy ludzie winni dostarczyć na to dowodów. Ktoś mi kiedyś powiedział też że zwątpienia biorą się z tego że się myśli, czuje i że pewność bez cienia zwątpienia nie istnieje, ale przez to staje się piękniejsza. Chciałbym aby tak właśnie było.

Oddaję się celebracji chwili. Staram się by każda była wyjątkowa, dlatego każdą z nich starannie pielęgnuję. Oddaję się dźwiękom wyjątkowym i wyszukanym. Nasycam się powietrzem i nasiąkam magią. Przesycony marzeniami i porywem wiatru brnę przed siebie. Czasem przystaję by zanurzyć się w świecie, który tworzę. Zacieram granice niemożliwego i rozszerzam perspektywy. Balansuję w skrajnościach i utrzymuję w nich równowagę. Odczuwam wszystko po stokroć mocniej.

wierzyć w słowa. realizować siebie, wyznaczone cele, pisać, pisać, pisać.

"Unikać długich rozmów prowadzonych w umyśle, szczególnie jeżeli są one negatywne, urażone, albo też przesadnie romantyczne. Tego typu konwersacje są w gruncie rzeczy nierealne i mogą służyć co najwyżej jako przygotowanie do prawdziwej rozmowy - ale, jak wiesz, niewiele wypowiadasz i czynisz z tego, co wyobrażasz sobie że powiesz lub zrobisz. Więc w zamian za spędzanie czasu na wyobrażaniu sobie swojego życia i związków, zacznij nimi naprawdę żyć."

istnieć. odznaczać się fizyczną formą i materią z której powstała.

obietnic. pustego łóżka. niepewności. strachu. przeszłości, niepokoju nieuzasadnionego niczym. autosugestii. nieporozumień(także tych niewielkich), bezpodstawnych oskarżeń, bezsilności.

Zapach kardamonu z cynamonem, poranków. Śpiewy jesiennych liści i ich wyciągnięte ku ziemi dłonie. Czuć ciepło gdy zasypiam i gdy się budzę. I gdy patrzę w oczy, a one śmieją się. Cudowne sam na sam ze światem wyobrażeń i nie tylko. Sen pod każdą postacią i w każdym jego wymiarze pozarealnym. Dźwięki fortepianu,syntezę tęczówek, wypełnienia ubytków naskórka, ścieranie martwego z osób najbliższych i otaczanie się nimi w ten właśnie sposób, zapach świeczek, drzewa sandałowego, bliskich mi osób. Kocham instynktowne przywiązania, kości biodrowe, delikatny dotyk, naskórek delikatny. Uwielbiam szeptać, czuć zapach liści i dźwięki ich spadania, gdy zataczają piruety na wietrze. Nastrojowe wieczory nigdy nie są takie same, ale każdy z nich nosi w sobie osobną magię, inaczej rozkłada srebrne ogniki na horyzoncie i słodko spowija myśli. Radować się z błahych spraw i takim się oddawać i oddać całemu światu tą energię którą mi przynoszą. Wrażliwość serc i myśli niekoniecznie z zachowaniem trzeźwej rzeczywistości. Język francuski. Dźwięki ciszy. Bliskość.

ludzi nie umiejących być obojętnymi na większość spraw. każdą chwilę za jej piękno.

mówić wtedy, kiedy nie należy milczeć i chyba już niczego więcej.

mieć wyobraźnię w której się zatracę w pełni.

Mój wymarzony facet...

Był smutny chłopiec o oczach koloru porannej mgły wtulonej w słońce. Tłumaczył się, że prawdziwa wolność jest wtedy gdy samotność jest stłumiona dłońmi. On nie czekał już. Był jak kruchy umysł dziecka. Zrodzony z omnipotencji baśniowych opowieści. Tkany na wzór atomów niespójnej formy. Myślał, że świadomość ta czyni go złym. Nie cieszyły go już rewolucje. Myślał wtedy o wietrze, łańcuchu ogniw świadomości i strumieniu przypadków. Wtedy uwierzył że sam jest tylko wymysłem, wymysłem opętanej samotności. Karykaturą, kaprysem stworzenia. Zrodzony z psychozy. Nie miał sił by zapanować nad frustracją. W tym akcie stworzenia był tylko cieniem dojrzewającym w słońcu. Wtedy zanikał. Pewnego dnia zaczął drgać. Szkicować fatum, uwierzył że może ewoluować lepiąc swoją rzeczywistość rzęsami. Wtedy nie chciał nic.

Śnił mu się dom. Ogromny stary dom. W nim dwie pary butów mężczyzn dwóch. Dwie szczoteczki do zębów obok. Jedno wielkie łóżko. Mnóstwo świec. W salonie zręczny muzyk operował klawiszami. Fotografie splecionych dłoni porozstawiane były wszędzie. I pierwszy raz nie było nawet cienia szorstkiego naskórka. Powietrze pachniało jeszcze oddechami. A w rytm ich drżały wszystkie struny. Tak chciałoby się wtedy kochać aż do znudzenia. Najwspanialsze nawet krajobrazy stały się tylko cieniem tak ogromnego księżyca. Okno sypialne jakoby apogeum piękności asymilowało wszystkie jesienne dźwięki. Tak cudownie nasiąkało kolorami jak gdyby odbywało konotacje komplementarne do zimowych śpiewów tych męskich dłoni, tej asymilacji. Paradoksalnie ten eklektyzm rodzi spełnienie. Ale on wtedy kochałby te rozwiane na wietrze szepty dotyków. Tę ciszę gdy muzyk odchodził, tę ciemność i przyjemny chłód jaki nosił księżyc. Te ciepłe ramiona, pieprzyki na ramionach. Kiedy zabierasz buty i szczoteczkę, wtedy wie że wyjeżdżacie. Wtedy ściąga ubranie. I chciałoby się rzec, że w Edenie nie ma wstydu nagości.

Tak naprawdę istnieje w mojej głowie. Zawsze będzie. Wystarczy zatem by był blisko. Nie więcej.