innastrona.pl · PROFILE lupus_solitarius Gdańsk

Profil http://www.innastrona.pl/user/lupussolitarius/

lupus_solitarius, Gdańsk (26 lat)

Imperare sibi maximum imperium est (2011.05.16 18:55)

Województwo:	Pomorskie
Gadu-Gadu:	brak
Ostatnie logowanie:	dzisiaj 0:13

Profil został otwarty: 2010.11.16 18:58. Od tego czasu jesteś moim 2630 gościem.

podaruj przyjaciela IS

Moje serduszka (57):

Serduszka otrzymane od osób, które zrezygnowały z profilu są automatycznie usuwane.

porozmawiaj

wiadomość

złote serce!

serce!

znajomy

powiększ zdjęcie

zdjęcie "z twarzą"



Użytkownik posiada własną galerię Liczba dodatkowych fotek: 10
» zobacz dodatkowe fotki

Nie bawi mnie skakanie z profilu na profil i wysyłanie serduszek na prawo i lewo. Czasem mam ochotę z kimś porozmawiać, lecz zdecydowanie częściej trzymam się na uboczu. Nie szukam okazji... Z natury jestem samotnikiem i dość trudno mnie oswoić.

Czasem myślę, że spotkanie na IS kogoś, z kim miło będzie porozmawiać, graniczy z cudem. Na szczęście wyjątki przeczą regule (a nie ją potwierdzają). Po co na siłę zakładać, że wysyłając do siebie wiadomość zobowiazujemy się do wspólnego życia lub (o zgrozo) pożycia. Nie można zwyczajnie pogadać? Przecież to co wartościowe powinno rodzić się powoli i niejako od niechcenia... Nie warto szukać miłości, lecz pozwolić jej się zaskoczyć.

...jeżdżę konno, fotografuję, dyskutuję i czytam. Czasem też gram.

...wybaczać sobie.

...przejmować się rzeczami, na które nie mam wpływu.

...udawanych emocji, pustego spojrzenia, przekonania o własnej nieomylności, niezdolności do samodzielnego myślenia.

...papierosa w ustach kobiety.

...zasypiać z poczuciem dobrze przeżytego dnia.
...burzę z piorunami. Taką, że aż dech zapiera.
...pływać.
...jechać samochodem przed siebie.
...mieć nadzieję.

...ludzi, którzy nie boją się walczyć o swoje marzenia.

...że zabraknie mi czasu.
...utraty kochanych osób.
...wysokości.
...że wyczerpałam już swój limit szczęścia.
... kobiet wyższych ode mnie :P
...

Nie mam wielkich marzeń. Uczę się cieszyć drobiazgami.

Nie martwić się o jutro. Móc planować małe i większe szaleństwa. Czuć, że moje istnienie i działanie choć trochę zmienia świat.

Z każdym rokiem coraz mniej oczekuję od życia i coraz bardziej rozumiem, że to drobiazgi czynią je wyjątkowym.

Moja wymarzona kobieta...

"W jaki sposób potrafiła być tak delikatna i zarazem konkretna? Tak słodka i okrutna? Tak bliska i tak daleka? Tę samą dwoistość rozpoznał w jej wzroku, energiczny błysk oczu, nieskończona słodycz w rysunku brwi..."/Jean-Christophe Grangé, Purpurowe rzeki.

Więcej w tej rubryce nie zdradzę. Wiem jakiej kobiety szukam. Wiem też, że już raz ją znalazłam, lecz wtedy nie było nam pisane... A jednak trzeba wciąż ufać i wierzyć na nowo, nawet gdy wszystko w środku krzyczy "NIE!" Powoli dociera do mnie, że nie prędko się odnajdziemy. Łatwiej i piękniej żyje się dzieląć radości i smutki, ale nie łatwo jest znaleźć właściwą osobę.